Θυμάμαι τη τοξωτή γέφυρα μέσα στην νυχτερινή ομίχλη, το δάσος με τα βρύα στο φαράγγι του Βίκου, την έξοδο από το ποτάμι με τα snatch block, την ανάβαση μέσα στα ρόμπολα, με εκκίνηση το δασικό δρόμο και προορισμό το φεγγάρι, την Ελένη με το jacket-παντελόνι επιβίωσης!!
Πιο πολύ θυμάμαι τη λάμψη στα κουρασμένα πρόσωπα όλων, στο Δίλοφο, μετά τον αποχαιρετιστήριο καφέ της Κυριακής. Αυτή η λάμψη είναι η επιβεβαίωση ότι οι Nomad airlines ανέβηκαν άλλη μια φορά πάνω από τα σύννεφα.
…Σας ευχαριστούμε που πετάξατε μαζί μας, και ελπίζουμε να σας δούμε σύντομα, σε μια από τις επόμενες πτήσεις μας.

Mike Miskis