Η δραστηριότητα τελικά πραγματοποιήθηκε με τρία αυτοκίνητα και πέντε άτομα. Οι μνήμες μου από την περιοχή ήταν ασθενείς και έτσι αναγκαστικά το ρίξαμε λίγο στο ψάξιμο. Ο δασικός που εξερευνήσαμε δεν είχε κάποια ιδιαίτερη δυσκολία πέρα από τα (πολλά!) πεσμένα δέντρα, με αποκορύφωμα το τελευταίο και αξεπέραστο που εμπόδισε και την ολοκλήρωση της διαδρομής (είναι το δέντρο στη 17η φωτό που μάταια η Σωτηρία και ο Γιώργος παρακαλούν τους θεούς να το πάρουν από τη μέση!). Κάναμε και μιά μικρή επίσκεψη στον Αχελώο που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και που σίγουρα αξίζει να του αφιερώσουμε μία από τις επόμενες δραστηριότητες. Έχει μεγάλο μήκος και τα πολλά ρέματα που καταλήγουν σ΄αυτόν φωνάζουν για εξερεύνηση. Η κατασκήνωση έγινε στο γνωστό “ξενοδοχείο” που διαθέτει όλες τις ανέσεις (περίφραξη, μαλακό έδαφος, πέτρινο τραπέζι, νερό και περιστασιακά τηλέφωνο!) με την όμορφη παρέα να συζητά για μεγάλα ταξίδια γύρω από τη φωτιά. Κώστα και Σωτηρία ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας, Γιώργο και Ντινάρα ήσαστε πάντα καταπληκτική παρέα. Εμπρός για την επόμενη!