Κάπου εκεί, στα βάθη της Τουρκίας….
Η στιγμή που σημάδεψε ανεξίτηλα το δικό μου ταξίδι για το Ιράν.
Παρά την προσεκτική προετοιμασία του Qmobile για αυτό το απαιτητικό ταξίδι, παρά την αντικατάσταση όλων των ρουλεμάν, στεγανωτικών κλπ. με σκοπό την πρόληψη οποιασδήποτε δυσλειτουργίας…
…ένα καινούριο ρουλεμάν του πίσω άξονα φράκαρε, με αποτέλεσμα να γυρίσει το ημιαξόνιο μέσα σε αυτό, να ‘ανάψει’ και να κοπεί. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να φύγει ο πίσω δεξιός τροχός με ταχύτητα 120 χλμ/ώρα και το αυτοκίνητο να συρθεί για περίπου 200 μέτρα με τον άξονα στο δρόμο, μέχρι που το σταμάτησα στην άκρη.
Δεν θα σταθώ στην ταλαιπωρία για την περισυλογή και επαναπατρισμό του οχήματος, μέσα από τις άπειρες προσπάθειες συννενόησης με την τουρκική και ελληνική οδική βοήθεια…
Δεν θα σταθώ ούτε στην ταλαιπωρία που είχε όλη η ομάδα στο υπόλοιπο του ταξιδιού, αφού έπρεπε να μετακινηθούμε με ένα όχημα λιγότερο.
Θα σταθώ όμως σε δύο πράγματα:
Στην απίστευτη βοήθεια και συμπαράσταση που μου έδωσαν ο Μιχάλης, ο Παναγιώτης και η Ζωή. Τους ευχαριστώ από βάθος καρδιάς γιατί με στήριξαν στη δύσκολη αυτή στιγμή και μου έδωσαν το κουράγιο για να συνεχίσω το ταξίδι. Έδειξαν για άλλη μια φορά τι σημαίνει ΟΜΑΔΑ και πόσο σημαντικό είναι αυτό που κάνουμε όλοι εμείς οι Nomad…
Στο πόσο χειρότερα θα μπορούσε να ήταν τα πράγματα αν η ζημιά γινόταν μέσα στο Ιράν, αν η ρόδα που έφυγε είχε προκαλέσει κάποια ζημιά, αν έχανα τον έλεγχο του αυτοκινήτου, αν, αν, αν……
Μετά από όλα αυτά, το μόνο που μένει είναι να μπορέσω να δω τι θετικό μπορεί να βγει από αυτό το γεγονός.
Αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι η απαιτήσεις που έχουμε εμείς από τα οχήματα, δεν συγχωρούν καμία παραχώρηση στην ποιότητα των εξαρτημάτων που μπάινουν πάνω σε αυτό. Το ρουλεμάν ήταν no name και προφανώς δεν είχε την αντοχή ενός επώνυμου.
Μετά από ένα χρόνο κόπο και εξόδων, η εξέλιξη του ΚΙΑ φαινόταν να είχε φτασει στο τέλος. Το γεγονός αυτό τερμάτισε με τον πιο τραγικό τρόπο όλη αυτή την προσπάθεια.
Τώρα περιμένω από τον Amorgiano να αναλάβει την επαναφορά του Qmobile στην εργοστασιακή του κατάσταση και το Sportage θα πάρει το δρόμο για μια πιο βαρετή και μονότονη ζωή στα χέρια κάποιου άλλου ιδιοκτήτη. Ευτυχώς στη σύντομη συνύπαρξή του με τους Nomads πρόλαβε να πάει στη Σλοβενία και στην …Τουρκία. Πρόλαβε να ‘πνιγεί’ στην Κερκίνη αλλά και να πάει στην Οίτη, στο αρκούδι, στα Γρεβενά, στην Όρθρυ…
Όπως λέει και το τραγούδι: Καιρός να πάμε παρακάτω…
Νεότερα ελπίζω σύντομα!!!
