και μας έφερε τύχη.
Αυτό βέβαια όσον αφορά τις συνθήκες αφού στο τέλος είχαμε και την στιγμή μας.
Το Σάββατο ξεκίνησε σε ψιλόβροχο και όλοι τρίβαμε τα χέρια μας λόγω της γνωστής επίδρασης που έχει στο Οιτιακό έδαφος.
Πρώτο εμπόδιο λούκι χαράδρα και ο πρώτος περνάει σχετικά εύκολα από την ανηφορική “καβάτζα”.
Ξαφνικά οι ουρανοί ανοίγουν και το ψιλόβροχο γίνεται μπόρα με 8 μποφόρ που μετατρέπει το έδαφος σε κάτι σαν σαπούνι όσον αφορά το θέμα πρόσφυση.
Η δυνατή βροχή δεν σταματά για πολλές ώρες και σε συνδυασμό με τα απρασπέλαστα αδιέξοδα που βρίσκαμε μπροστά μας μας αναγκάζει σε άτακτη φυγή και επιστροφή στον ξενώνα μουσκεμένους μέχρι το κόκκαλο.
Κυριακή και το βουνό αποφασίζει να μας επιβραβεύσει για τη επιμονή και υπομονή μας. Πτώση θερμοκρασίας και η συνεχιζόμενη βροχή γίνεται χιόνι. Η δύσκολη διαδρομή βγαίνει σχετικά γρήγορα και η ομορφιά της μας ενθουσιάζει. Χρόνο έχουμε και τα “τέρατα ” δοκιμάζουν δύσκολα περάσματα. Όλα μια χαρά και ωραία ώσπου λίγο πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής ο Ντίνος έχει την “στιγμή” του και το cherokee καταλήγει -φυτεύεται είναι καλύτερη έκφραση- σε ένα λούκι βάθους ενός μέτρου γεμάτο με νερό που ΄ταν κρυμμένο κάτω από χόρτα.
Ανακαλύπτουμε ότι δεν έχει τιμόνι λόγω σπασμένου tie rod και δύσκολα μεν αλλά χωρίς άλλη ζημιά στο τέλος το cherokee βγαίνει. Αποφασίζετε το cherokee να μείνει εκεί και Δευτέρα να επιστρέψουν κάποιοι με ανταλλακτικά να το επιδιορθώσουν και να γυρίσει σπίτι του οδηγούμενο. Ο Ντίνος είναι χαλαρός και το διασκέδαζει που θα “αράξει” αλλη μια μέρα να περιμένει τα παιδιά που θα ‘ρθουν.
Η συνέχεια σε λίγο ……