Δεν είμαι φωτογράφος, οπότε δανείζομαι 3 φωτό από το in.gr

Εύχομαι κανείς σας να μη το ζήσει ποτέ αυτό. Κάποιες στιγμές, ειλικρινά ζήλεψα τους γείτονες, οι οποίοι ακούγοντας τις προτροπές των αρχών αλλά και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, έφυγαν σε ασφαλέστερο μέρος. Τελικά μας φύλαξε ο Θεός, και σήμερα η γειτονιά είναι όπως κάθε άλλη μέρα. Αν προχωρήσεις όμως ανατολικά, νότια ή δυτικά μαυρίζει η ψυχή σου. Μόνο ο Βορράς παραμένει όπως ήταν, καταπράσινος.

Το Leopard όλα τα λεφτά. Δεν πολεμούσε απέναντι στο μέτωπο, έμπαινε μέσα στο μέτωπο! Έκανε, χωρίς υπερβολή, τη μισή δουλειά μόνο του, ιδίως το βράδυ που δεν πετούσαν τα ελικόπτερα.

Το μέτωπο της φωτιάς είναι σα τεράστιο ζώο από τη κόλαση. Μουγκρίζει και κάνει τη γη να τρέμει (κυριολεκτικά), σηκώνεται 40 και 50 μέτρα ψηλά, εξαφανίζει τα δέντρα σε δευτερόλεπτα. Θέλει να  φάει τα πάντα, είναι κακόβουλο και δεν έχει καμία αίσθηση του χιούμορ. Τα οχήματα είναι σα παιγνίδια μπροστά του και οι πυροσβέστες σα μυρμηγκάκια. Τους  θαύμασα και τους έχω τεράστιο σεβασμό.

Ευχαριστώ όλους σας για τα τηλεφωνήματα. Όσα δεν μπόρεσα να απαντήσω ήταν λόγω του “τεστ κοπώσεως” των τελευταίων 48 ωρών.

Δυστυχώς και αυτή τη φορά, στο να καταστρέφουμε τη φύση, σπάσαμε και πάλι τα ρεκόρ…

Mike Miskis