-
- Όλη την προηγούμενη εβδομάδα συζητούσαμε με την Κέλλυ πόσο μας έχει λείψει το βουνό. Έτσι αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα σε ένα δάσος στο οποίο έχω πάει αρκετές φορές και είχα πει τόσα πολλά στην Κέλλυ για αυτό. Ήταν το πρώτο δάσος που επισκέφτηκα στην Β. Ελλάδα όταν μετακόμισα πριν από 7 χρόνια και είναι στην καρδιά μου. Το δάσος της ελατιάς ή καράντερε όπως το λένε οι ντόπιοι ή ‘μαύρο ρέμα’.
-
- Στην καρδιά της οροσειρά της Ροδόπης βρίσκεται ένα από τα πιο όμορφα δάση της Ελλάδας. Κατά τη γνώμη μου μόνο η Βάλια Κάλντα μπορεί να συγκριθεί μαζί του. Θα προσπαθήσουμε να σας μεταφέρουμε λίγο, από τις εικόνες που αντικρίσαμε στην Ελατιά μέσα από τις φωτογραφίες. Δυστυχώς δεν μπορούμε να σας μεταφέρουμε την αίσθηση της ομίχλης στο πρόσωπο, ούτε τον ήχο του καταρράκτη στο Φρακτό. Επίσης δυστυχώς δεν προλάβαμε να αποθανατίσουμε την αρκούδα που πετάχτηκε μπροστά από το G σε μια στροφή και εξαφανίστηκε στο δάσος σκαρφαλώνοντας σε ένα σχεδόν κάθετο πλαϊνό του δρόμου.
-
- Στο δάσος της ελατιάς το οδικό δίκτυο βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Ολόκληρο σχεδόν το δάσος διασχίζεται από ένα καλοσυντηρημένο δίκτυο χωματόδρομων που εξυπηρετεί τις υλοτομικές δραστηριότητες. Όμως σχεδόν από κάθε στροφή ξεκινάει και ένας δασικός δρόμος ή τρακτερόδρομος, παλιός ή καινούριος, που περιμένει κάποιον να τον εξερευνήσει… Εμείς επειδή ήμασταν μόνοι μας δεν δοκιμάσαμε πολλά πράγματα εκτός δρόμου. Ακολουθήσαμε όμως έναν δασικό και πολλά υποσχόμενα δρόμο που μας οδήγησε σε ένα ξέφωτο με φοβερό σκηνικό!
-
- Αυτή είναι η μπουμπού μας, ένα κανισάκι που βρέθηκε αδέσποτο και υιοθετήσαμε. Απόλαυσε την πρώτη της δραστηριότητα ατελείωτα….
-
- Από το ΕΦ του Τσάκαλου 1800 μέτρα υψόμετρο φαίνονται πολλά χωριά της Βουλγαρίας όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή. Το ερειπωμένο κτήριο θυμίζει στον επισκέπτη το παρελθόν του δόγματος ‘από Βορρά κινδύνου’ και την εποχή του ψυχρού πολέμου. Εμείς πετύχαμε ομίχλη και πολύ ατμοσφαιρικό τοπίο…
-
- Η ανθρώπινη παρουσία είναι αισθητή και εμφανίζεται με ποικίλους τρόπους. Από πρωτότυπα κατασκευάσματα στο Στραβόρεμα, μέχρι και …πρωτότυπα ατελιέ σπάνε την συνέχεια του τοπίου. Φυσικά δεν λείπουν και οι διάσπαρτες κακόγουστες πλαστικοκαλύβες που δείχνουν πόσο λίγο σεβόμαστε τη φύση, που δανειστήκαμε από τα παιδιά μας. Δεν μπορώ να καταλάβω τη στάση των δασοφυλάκων, αγροφυλάκων και λοιπών φυλάκων…
-
- Τα έλατα στο δάσος της Ελατιάς είναι τεράστια και λέγεται ότι μερικά φτάνουν και τα 40 μέτρα ύψος. Δυστυχώς η ασθένεια των ελάτων έχει κάνει και εδώ αισθητή την παρουσία της όπως και στην Οίτη.
-
- Η έκπληξη του διημέρου ήταν ο καταπληκτικός ξενώνας ‘hotel Ελατιά’ σε υψόμετρο 1550 μέτρα μέσα στα έλατα. Ο Γιάννης και η Κωνσταντίνα είναι πολύ φιλικοί και φιλόξενοι, το φαγητό καταπληκτικό, τα δωμάτια ζεστά, ευρύχωρα και όμορφα διακοσμημένα. Το σαλόνι με το τζάκι προσφέρεται για πολλεεεεεεές κουβέντες και χαλάρωση. Που να χιονίσει κιόλας…
-
- Την άλλη μέρα πήγαμε στο Φρακτό, το τελευταίο παρθένο δάσος της Ευρώπης. Τι να πει κανείς για τα εκπληκτικά χρώματα που αντικρίσαμε. Οι καταρράκτες (συνολικά 6) ήταν φοβεροί με μοναδική αίσθηση. Ο μεγαλύτερος έχει ύψος 80 μέτρα. Όλα τα λεφτά ήταν η καφέ αρκούδα που συναντήσαμε στο δρόμο της επιστροφής. Το Φρακτό προσφέρεται για πεζοπορία καθώς έχει πολλά μονοπάτια που οδηγούν σε κρυμμένες ομορφιές.
