Όταν νωρίς το πρωί του Σαββάτου, νύχτα ακόμα, φορτωμένοι με εξοπλισμό για μια απαιτητική διανυκτέρευση στο βουνό, συναντηθήκαμε στη γέφυρα της Βαρυμπόμπης για το δεύτερο γύρο της αναμέτρησής μας με το πάντα απαιτητικό τερέν της Βόρειας Εύβοιας, ήμασταν προϊδεασμένοι ότι κάθε άλλο παρά εύκολες θα ήταν οι συνθήκες που θα αντιμετωπίζαμε. Και δικαιωθήκαμε πλήρως!

Αυτή τη φορά λοιπόν, σε πλήρη αντίθεση με την καλοκαιρία και τη σκόνη που συναντήσαμε στον πολύ πρόσφατη επίσκεψή μας στη Β. Εύβοια, η βροχή μας συνόδευσε από νωρίς. Στόχος μας ήταν να μπούμε χώμα ( ή μάλλον λάσπη) από Προκόπι και να κινηθούμε Βόρεια με προορισμό την ευρύτερη περιοχή της Κερασιάς, όπου και θα κατασκηνώναμε.

Η δυνατή βροχή έκανε τη διαδρομή στο σύνολό της πολύ ενδιαφέρουσα, με αρκετές παγίδες να κρύβονται στους αμέτρητους νερόλακκους που συναντήσαμε και με τους φουσκωμένους χείμαρρους να απαιτούν πάντοτε ιδιαίτερη προσοχή και τήρηση των στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας κατά την διάσχισή τους.

Απόγευμα Σαββάτου, φθάνουμε λοιπόν στην Κερασιά, όπου λίγο πριν την τελική αναχώρησή μας για τη δύσκολη διανυκτέρευση, είπαμε να στεγνώσουμε λιγάκι και να πάρουμε μία τελευταία γεύση «θαλπωρής». Τριγυρνώντας στους έρημους δρόμους του χωριού υπό καταρρακτώδη βροχή, σταματήσαμε σε ένα άδειο μεν, πολύ φιλόξενο δε καφενείο – παντοπωλείο, όπου ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης του σκίστηκε να μας περιποιηθεί, σερβίροντάς μας καταπληκτικό καφεδάκι και κονιακάκι για το κρύο, ενώ παράλληλα απολαύσαμε τη γλυκιά ζεστασιά μιας παλιάς ξυλόσομπας στη μέση του καφενέ, αναλογιζόμενοι μερικοί από μας τις δυσκολίες της βραδιάς που ήταν μπροστά μας…

Αρχίζουμε λοιπόν την ανάβαση προς το σημείο της διανυκτέρευσης, το οποίο δεν αργήσαμε να βρούμε. Με τη βροχή να συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, στήθηκαν οι σκηνές και άναψε με πολύ δυσκολία η φωτιά, για να σβήσει πολύ σύντομα παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μας να τη συντηρήσουμε. Όντας μουλιασμένοι, παγωμένοι και νηστικοί, η βραδιά κάθε άλλο παρά ονειρική διαφαινόταν. Την παρτίδα – ως προς το «νηστικοί» – έσωσε ο μέγας ψήστης  Αντρέας, ο οποίος υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες κατάφερε να ψήσει και να μας ταΐσει με τα απίστευτης έμπνευσης καλαμάκια του, που εκείνες τις ώρες έμοιαζαν σαν να βγαίνουν από όνειρο…

Αφού ικανοποιήσαμε τουλάχιστον την πείνα μας,  πολύ γρήγορα βρεθήκαμε όλοι στις σκηνές μας αναζητώντας τη ζεστασιά του sleeping bag, για να ξυπνήσουμε το επόμενο πρωί σε ένα τοπίο πολύ διαφορετικό από αυτό που αφήσαμε το προηγούμενο βράδυ. Τα πάντα ήταν πασπαλισμένα από ένα ελαφρύ στρώμα χιονιού και ο ήλιος ήταν λαμπερός και αναζωογονητικός.

Στην παρέα μας μάλιστα προστέθηκε και ο άρτι αφιχθείς Ιάκωβος μετά του ξεδέλφου επίσης Ιακώβου, οι οποίοι αψήφησαν την Κυριακάτικη βολεψιά του καναπέ τους και πήραν τα βουνά από τα αξημέρωτα για να μας συναντήσουν. Η μέρα συνεχίστηκε χωρίς εκπλήξεις, με τους εργάτες βέβαια να κάνουν υπερωρίες. Μόνη εξαίρεση οι μικροεκδορές που υπέστη το Cruiser του Ιάκωβου, στην προσπάθειά μας να το περάσουμε από ένα απίστευτο νεροφάγωμα.

Επιστρέφοντας στον πολιτισμό, κάναμε μία στάση στη Δαφνούσα για φαγητό και μετά πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για Αθήνα, κατάκοποι αλλά πλήρεις εμπειριών…

Μερικές  ακόμα φωτογραφίες τραβηγμένες από όλους, τις οποίες συγκέντρωσε, επέλεξε και ανέβασε ο Ιάκωβος.