Η πρεμιέρα της καινούργιας μας αγωνιστικής μας ομάδας έγινε στο 9ο Evros Trophy. Τα προγνωστικά ήταν διχασμένα! Κανείς μας δεν ήταν σίγουρος για τον τρόπο που το τερατάκι θα συνεργαζόταν με το θηριώδες YJ V8 του κύριου Χρήστου μας, στο εξαιρετικά πολυδιάστατο περιβάλλον ενός τέτοιου αγώνα.
Αυτό όμως για το οποίο τόσο εγώ όσο και ο Γιάννης είμασταν βέβαιοι ήταν πως -σε αυτούς τους αγώνες- οι συχνές αλλαγές “ζευγαριού” σε χαντακώνουν, καθώς αυτό που μετράει περισσότερο απ’όλα είναι το δέσιμο και οι συνεργασία μεταξύ των ατόμων της ομάδας. Έτσι, είμασταν αποφασισμένοι να χτίσουμε μια σταθερή και μόνιμη βάση για το μέλλον.
Mετά τις απαραίτητες προετοιμασίες, ξεματιάσματα και όλα τα σχετικά, τα αυτοκίνητα φορτώθηκαν στην νταλίκα για Ορεστιάδα μαζί με αυτά των ομάδων των General/Νταή και των Κοκκίνη/Κοκκίνη.
Την επομένη -μετά τη δουλειά- απολαύσαμε την σύντομη πτήση για Αλεξανδρούπολη. Στο αεροπλάνο, προσπαθήσαμε να ξεκουραστούμε λίγο αλλά δυστυχώς ο Άρης δεν άφηνε κανέναν στην ησυχία του 🙂
Η πτήση πάντως ήταν χαλαρωτική…
“ένα τέτοιο μοτέρ καλό θα ήταν….”
Είχε έρθει η ώρα της αλήθειας! Ο αγώνας ξεκινούσε με ημερήσιο σκέλος, συνέχιζε με νυκτερινό, πάλι με ημερήσιο, 4ο ημερήσιο και τελείωνε με Superstage.
Από το πρώτο σκέλος φάνηκε ότι η ομάδα δουλεύει καλά. Στο απίστευτο terrain του Έβρου, με τα μονοπάτια, τη βλάστηση ζούγκλας, τις απίθανες κλίσεις (πλάγιες – ανηφορικές – κατηφορικές – και πολλές φορές όλα αυτά …ταυτόχρονα) και τα βραχώδη ρέματα, το ένα όχημα βοηθούσε το άλλο.
Οι συνοδηγοί μας συνεργαζόντουσαν στην πλοήγηση, το θηριώδες YJ πετούσε, κι’ έτσι μετά και το πέρας του 1ου και του 2ου -νυκτερινού- σκέλους από τα τέσσερα συνολικά του αγώνα, η ομάδα μας βρέθηκε στην κορυφή της κατάταξης, στη πρώτη συμμετοχή του YJ και του Χρήστου σε Trophy.
Η συνέχεια του αγώνα δεν ήταν ανάλογη. Την επόμενη μέρα ανοίγαμε τη διαδρομή ξεκινώντας πρώτοι λόγω της προσωρινής κατάταξης. Όπως ενημέρωσε η οργάνωση και εκ των υστέρων συμφώνησαν όλοι οι αγωνιζόμενοι, ήταν η δυσκολότερη μέρα του αγώνα.
Σχεδόν με το “καλημέρα”, ο Κωστής γλίστρησε προς τα πίσω και προσγειώθηκε από 3 μέτρα ύψος στα βράχια με τη πλάτη. Τρομάξαμε μέχρι να διαπιστώσουμε ότι μπορούσε να κουνηθεί. Ευτυχώς φορούσε κράνος. Με τη βοήθεια της χημείας, μπόρεσε να συνεχίσει. Ο ρυθμός μας όμως δεν ήταν αυτός που έπρεπε. Αναπόφευκτα ο Κωστής ήταν αργός, ο Γιάννης κουράστηκε, άρχισαν τα χασίματα… Στο τελευταίο δύσκολο κομμάτι κάναμε 3 ώρες να βγούμε και στα τελεταία 1.6 χλμ πλοήγησης ξαναχαθήκαμε. Ήταν μία πραγματικά κακή μέρα για την ομάδα μας.
Ο αγώνας συνεχίστηκε με ένα πολύ καλοσχεδιασμένο 4ο σκέλος και την υπερειδική.
Μου άρεσε πολύ η ομάδα του Δημήτρη Αλεξέλη. Σωστή τροφίστικη νοοτροπία και ήθος. Πιστεύω ότι έχει μέλλον.
Η ατμόσφαιρα στον αγώνα και στο Camp ήταν εκπληκτική, τόσο μεταξύ των αγωνιζομένων όσο και μεταξύ των παιδιών που είχαν έρθει θεατές. Δεν έλειψαν και οι όμορφες παρουσίες που έφτιαχναν ατμόσφαιρα.
Το μόνο που θα μπορούσε να είναι καλύτερο είναι η συνολική δυσκολία του αγώνα να είναι μοιρασμένη στις μέρες.
Αν υπάρχει μόνο ένα -τρομερά δύσκολο- σκέλος, τότε η ομάδα που ανοίγει δρόμο σε αυτό το σκέλος ….”τον ήπιε” 🙂 και μετά δεν μπορεί να μαζέψει το χρόνο.
Δεν το γράφω αυτό επειδή φέτος έτυχε να είμαστε εμείς αυτή η ομάδα. Για την κακή μας επίδοση στο δεύτερο ημίχρονο φταίμε εμείς και μόνο, χωρίς δικαιολογίες. Όλοι όσοι στην τελική κατάταξη πήραν καλύτερη θέση από τη δική μας, το άξιζαν.
Το γράφω γιατί -απλά- είναι πιο δίκαιο η δυσκολία να μοιράζεται.
Τα οχήματα άντεξαν. Το ξύλο που έφαγαν, ιδίως τη μέρα που άνοιγαμε δρόμο σε αδιαπέραστο terrain και έχοντας να “σπάσουμε” όλες τις ανηφόρες-καρφιά ήταν απίστευτο.
Οι μόνες ουσιαστικά ζημιές ήταν ένα βούλιαγμα στην οροφή στο τερατάκι από έναν βράχο που έπεσε από ψηλά (!!) , ένα σπασμένο φανάρι στον Χρήστο και μερικά κολλήματα που χρειαστήκαμε.
Σωστή προετοιμασία και τεχνική υποστήριξη, απλα απαραίτητα.
Το 9ο Evros Trophy τελείωσε. ΜΠΡΑΒΟ σε όλους όσους έλαβαν μέρος και ιδίως στην ομάδα του Γιώργη που τελικά “το σήκωσε” πανάξια!! Επίσης, ένα τεράστιο “ευχαριστώ” στους οργανωτές για τα όσα μας προσφέρουν κάθε χρόνο.
Λοιπόν, πάμε για το 10ο, το επετειακό Evros Trophy.
Mike Miskis
