Επόμενη δραστηριότητα στη Σπερχειάδα στις 6-7-8 Φεβρουαρίου. Καινούργια περιοχή για εξερεύνηση, πιο κοντά στην Αθήνα. Έχουμε βρεθεί εκεί για έναν αγώνα το 2004 και έχουμε ξαναπεράσει επιστρέφοντας από δραστηριότητα τον Μάιο του 2007 (Ανδρέα θυμάσαι κάτι νερά στο φίλτρο του Pajero;). Έχουμε εξερεύνηση μπροστά μας γι’ αυτό προετοιμαστείτε καλά!
Όπως πάντα δηλώστε στο σχόλια την συμμετοχή σας για να γίνουν οι απαραίτητες κρατήσεις δωματίων.
Άντε πάλι αυτή η χαζομάρα της Δευτέρας… όσο καλύτερο είναι το διήμερο, τόσο δυσκολότερη η προσγείωση στην καθημερινότητα. Και σήμερα έχω θέμα με την προσγείωση, είμαι ακόμα μέσα στο XJ με τον Θοδωρή και τη Ζωή και βλέπουμε τον Πάνο να ανοίγει δρόμο στο παγωμένο χιόνι…
Η Ζωή, ο Θοδωρής κι’ εγώ ανεβήκαμε στη δραστηριότητα χωρίς τα ταίρια μας, οι υπόλοιποι όμως ήταν κομπλέ: Πάνος – Βίκυ με το φιλαράκι σε μεγάλα κέφια, να δίνει ρεσιτάλ οδήγησης και να κάνει με το Cruiserάκι τα δύσκολα εύκολα. Ο Q με την Κέλλυ να το απολαμβάνουν ήρεμα, και το G σε τέτοιου είδους διαδρομές να δείχνει στο στοιχείο του. Ο Κωστής και η Ναυσικά, με το πολύ όμορφο 110 Td5 να πατάει καλά στα Simex Jungle Trekker και να κρύβει το βάρος του. Πολύ καλοφτιαγμένο, αν μπορούσε να χαμηλώσει λίγο και να χάσει 200 – 300 κιλά θα ήταν άπαιχτο για τόσο μεγάλο όχημα. Κωστή, Ναυσικά, χαρήκαμε που σας γνωρίσαμε. Κρατήστε αυτή τη θετική ενέργεια που έχετε, είναι ότι πιο σπάνιο!! Πιστεύω πως έχουμε πολλά να πούμε. Το τοπίο απίστευτο, οι διαδρομές πολύ ενδιαφέρουσες οδηγικά και στις μικρές δυσκολίες που βρήκαμε η ομάδα λειτουργούσε “στον αυτόματο”, με ασφάλεια και χωρίς ένταση.
…και στο ξεκάρφωτο, να σκάει μύτη ο Ιάκωβος το βράδυ του Σαββάτου, μόνο και μόνο για να περάσει το βράδυ με την παρέα και να φύγει για πίσω την Κυριακή το πρωί. 100% Χατζηϊορδάνογλου!!
Το ανεξήγητο συμβάν με το XJ: Την Κυριακή το πρωί ξεκινάμε για να εξερευνήσουμε μια περιοχή με λόφους και λάσπη-πηλό, που έδειχνε ότι κρύβει απίθανες διαδρομές. Το XJ κάνει έναν ελαφρύ θόρυβο, σαν να έχει πάρει κάποιο πετραδάκι στο δισκόφρενο. Επειδή το προηγούμενο βράδυ δεν έκανε κανέναν θόρυβο και τη νύχτα είχε παγώσει, θεώρησα καλό να το αφήσουμε πρώτα να ζεσταθεί καλά και να το δούμε σε 5-10 λεπτά. Ξαφνικά το XJ κάνει έναν απότομο κραδασμό, σα να έπεσε σε βαθιά λακκούβα. Μόνο που δεν υπήρχε λακκούβα, και ήμασταν ακόμα σε άσφαλτο…: Κομμένο εμπρός ημιαξόνιο (outer axle), σπασμένο μουαγιέ, σπασμένο αμορτισέρ, τσακισμένα τα μπράτσα της Rubicon, και ο τροχός με το άκρο να κρέμεται από το σωληνάκι των φρένων… Τι να πω, αν έχει κανείς άποψη για το τι μπορεί να έγινε, ας την πει. Και μόνο η σκέψη ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει με ταχύτητα στην εθνική σε παγώνει. Μήπως στην τελευταία ανάβαση το προηγούμενο βράδυ κόπηκε το ημιαξόνιο και το βράδυ με την παγωνιά χώρισε τελείως, με αποτέλεσμα να φύγει ο τροχός? Το XJ βέβαια έχει κάνει πολύ δυσκολότερα πράγματα σε άλλες δραστηριότητες…
Αναμφίβολα, κορυφαία στιγμή της δραστηριότητας, το ηλιοβασίλεμα πάνω από τα σύννεφα. Μαγεία που δεν περιγράφεται με λόγια… Αυτή την εικόνα θέλω να κρατήσω στο μυαλό μου, κι’ας με δυσκολεύει να προσαρμοστώ στην καθημερινότητα της Δευτέρας…
Επιπλέον φωτογραφίες εδώ:
Το τοπίο μας αποζημίωσε για άλλη μια φορά....
Ξεκίνησαν όλα σαν ένα κανονικό διήμερο απόδρασης απο την καθημερινότητα και το βράδυ της Παρασκευής μαζευτήκαμε στο γνωστό (πλέον) ξενώνα του Τάσου, που είναι της Ευανθίας… μετά απο τα γνωστά γέλια και πειράγματα έπεσε η βόμβα…
“Εμμμ… Ιάκωβε, ίσως θα ήταν καλύτερα, να το αφήσουμε εδώ το Cruiseraki αύριο…!!!”
και τότε κατάλαβα ότι τα πράγματα θα ήταν σοβαρά… αλλα πάλι λέω… αφου έχουμε το Pajeraki μαζί… πόσο σοβαρά μπορεί να είναι τα πράγματα;;;
Ο κύβος ερρίφθει και το μπλέ θα έμενε πίσω…
Ξημέρωσε Σάββατο και η ομάδα πίνει αμέριμνη καφέ και παίρνει το πρωινό της στο γνωστό πλούσιο μπουφέ του ξενώνα σκεπτόμενη τη διαδρομή της ημέρας. Ο στόχος τίθεται και είπαμε να πάμε να ενώσουμε το γνωστό κομμάτι, που σχεδόν όλοι είδαμε στην τελευταία μας δραστηριότητα, απο την ανηφόρα γλίτσα μέχρι τους σωλήνες και απο εκεί να βρούμε το στίγμα του δρόμου να δούμε που βγαίνει… Όλα ήταν θεωρητικά, υποθετικά και αβέβαια…!!!
Φτάνουμε στο γνωστό σημείο σχετικά γρήγορα με την βοήθεια των Boggers και των Simex και ο προβληματισμός αρχίζει στο πως να περάσουμε τις πρωτες χαραδρούλες…
Οι Scouters (κοινώς, αρσενικά χωρίς αυτοκινήτο) ξεκινούν το ψάξιμο και η πρώτη δίοδος βρέθηκε σε τελείως off δρόμο με μια σχετική απότομη κατηφόρα μέσα στο ρέμα και απο εκεί στο πολύ μικρό ξέφωτο ανάμεσα απο τα έλατα, ενώ η παρουσία της βροχής απο νωρίς μας συμπλήρωνε το τοπίο…
Το πέρασμα βγήκε και ήμασταν λίγο πιο κοντά πλέον στους σωλήνες… Το μεγάλο νεροφάγωμα εν μέσω του δάσους, όμως με την παχιά και πολύ ύπουλη λάσπη, λίγο πιο κάτω, κράταγε το σημείο καλά φυλαγμένο σαν να ήθελε να το προφυλάξει απο πιθανούς εισβολείς!!!
Το σημείο μελετήθηκε και το τρωτό του σημείο φάνηκε… τα οχήματα δράσης έπιασαν δουλειά και το πανέμορφο κομμάτι αυτό ξεπεράσθηκε ενώ το στίγμα μας στο gps, παρέμενε σε περιοχές που δεν δήλωναν κανένα κομμάτι δρόμου, κανένα κομμάτι χάραξης ή έστω κάτι σε υπόνοια αυτών…!
Συνεχίζουμε ανατολικά με στόχο να βρούμε το δρόμο για τις Καταβόθρες και βρίσκουμε επιτέλους ίχνος δρόμου που φαίνεται να πηγαίνει στη σωστή κατεύθυνση αλλά μετά απο λίγο μας περικυκλώνει το πλούσιο και πυκνό δάσος με τα έλατα… και απλά δεν μπορούμε να πάμε πίσω μετά τα πολύ ωραία περάσματα.. θέλαμε πάση θυσία να ενώσουμε το δρόμο και να συνεχίσουμε… μετά απο αρκετό ψάξιμο αποφασίσαμε να κατέβουμε σε κάτι πεδιάδες που ξεχύνονταν Νότια και να δούμε απο εκεί πως θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε… καταπληκτικά περάσματα σε κατηφορικές πλαγιές με νεροφαγώματα και η τεχνική των οδηγών προκαλείται για άλλη μια φορά…
Μετά απο αρκετή πορεία και με το φόβο της νύκτας να πλησιάζει, έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα συνεχίζαμε προς τον στόχο μας η αν θα γυρνάγαμε όσο ακόμα ήταν καιρός πίσω απο την ήδη διανυθήσα διαδρομή που ναι μεν ήταν σίγουη αλλα ταυτόχρονα ήταν και δύσκολη αλλα και χρονοβόρα…
Οι scouters απιστρατεύονται και πάλι για να μεταφέρουν την εικόνα του τεραίν πιο κάτω και την τελική απόληξη του ίχνους…
Το συμπέρασμα ήταν ότι ο δρόμος πέρναγε και έφτανε μετά απο “λίγο” πάνω απο το χωριό… το πρόβλημα ήταν ότι είχε αρχίσει να σουρουπώνει και ότι είχαμε πολλά και διάφορα εμπόδια να υπερπηδήσουμε που έκαναν το τελικό αποτέλεσμα πολυ αμφίβολο με τεράστιους βράχους να έχουν κλείσει το πέρασμά μας, με σάρες που είχαν πάρει τη θέση του δρόμου και με μια κορυφογραμμή που έπρεπε να ακολουθήσουμε ανάμεσα απο τα έλατα σε σχηματισμό για να κατέβουμε τέλος μια “καλή” κατηφόρα (αν φτάναμε μέχρι εκεί)!!!
(Η φωτογραφική κάλυψη είναι κυρίως της Ελεάνας και του Νίκου …)
