Μία αποτίμηση

“Τώρα που ηρέμησαν λίγο τα γεγονότα ας κάνουμε μια πρώτη εκτίμηση των γεγονότων.
1. Τα κανάλια ανέβασαν τα εσοδα Απο την διαφήμιση λόγω της υψηλής τηλεθέασης…

2. Ένα ακροδεξιό κρυφοφασιστικο ξενοφοβικο κόμμα φαίνεται να έχει την πιο μετριοπαθη στάση όντας συγκαβατικο προς όλους
3. Ένα σταλινικο φασιστικό κόμμα νοσταλγία των γκουλαζ για τους διαφωνούντες καπελωσε την διαμαρτυρία ενός ολόκληρου λαού απέναντι σε δυσβάσταχτα αντιλαϊκά μέτρα
4. Ένα κόμμα αξιοματικης αντιπολίτευσης ζει τις τελευταίες μέρες πριν την διάσπαση
5. Πιθανολογείται ότι ο πρωθυπουργός έβγαλε και ερπη ζωστηρας εκτός Απο επιχειλιο ερπη.
6. Το σοσιαλιστικό κυβερνών κόμμα βλέπει την δεξιά πολιτική του να μην έχει λαϊκό μέρισμα
7. Ένας μεγαλοτραπεζιτης μπήκε παλο στο κάδρο της πολιτικής επικαιρότητας
8. Ενώθηκαν η εργατια και η πλουτοκρατία απέναντι στον κοινό εχθρό που είναι η εξαθλίωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κυρία Καννελη που ήρθε Απο την εκαλη για να διαδηλώσει.
9. Είδαν οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι τι τους περιμένει γιατί θα έρθει και η σειρά τους
10. Σκοτώθηκαν και κάτι άνθρωποι αλλά δεν τρέχει τίποτα. Δεν ήταν άλλωστε τίποτα γαλαζοαιματοι για μας ενδιαφέρει.

Ξέχασα βέβαια την κοινοβουλετικη δύναμη του Συνασπισμού. Αλλά δεν χωράει εδώ γιατί είναι ένα ανέκδοτο Απο μόνη της

Ξέχασα βέβαια και τους κουκουλοφόρους αλλά αυτοί είναι υπανθρωποι και δεν χωράνε πουθενά.”

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Share on Facebook

Αναρτήθηκε από troktiko στις 9:54 μ.μ.
5 χρόνια…

Με τα σημερινά δεδομένα, αυτά τα αυτοκίνητα κανείς δεν θα τα αποκαλούσε καν “αγωνιστικά”.
Για τα αυτοκίνητα, λες και από το 2006 πέρασαν 100χρόνια!…

Για τους ανθρώπους όμως, νιώθω πως αυτά τα πέντε χρόνια μας έκαναν λίγο σοφότερους, λίγο πιο έμπειρους και ίσως λίγο καλύτερους. Όχι λόγω των Trophy, αλλά λόγω του δεσίματος που δημιουργείται όταν μια ομάδα προσπαθεί για έναν κοινό στόχο, ιδίως όταν αυτός είναι δύσκολος και δεν έχει το στοιχείο της ιδιοτέλειας.
Αφιερώνω αυτή τη φωτογραφία (με αφορμή το επερχόμενο ΕΑΤ2010) σε όλους όσους έζησαν με την ομάδα μας σαν συνοδηγοί και σαν υποστήριξη, με ΠΟΛΛΗ αγάπη. Βασίλης, Κλεώπας, Ionut, Ζινα, Πάνος, Άννα, Βίκυ, Ζωή, Q, Βαγγέλης… είναι πολλοί για να τους αναφέρω όλους!!

Δεν μπορώ όμως να μη ξεχωρίσω το ζευγάρι μου τον Ανδρέα και τον συνοδηγό μου τον Μιχάλη, που εξακολουθούν να με ανέχονται μετά από τόσο καιρό. Έχω τρέξει χωρίς τον Ανδρέα, έχω τρέξει χωρίς τον Μιχάλη. Η αίσθηση είναι λειψή, κάτι έλειπε πάντα.
Πρώτα ο Θεός, σε λίγες μέρες θα είμαστε και πάλι “κομπλέ”. Ευχαριστώ φιλαράκια μου!!
Mike Miskis

Η ζωή κάτω από ένα βαρύ πέπλο στάχτης