Το σημείο εισόδου μας στο φαράγγι άλλαξε, λόγω μιας κατολίσθισης.
Έτσι, τα 5-6 προγραμματισμένα χλμ τελικά έγιναν… 15.
Παρόλα αυτά η διάσχιση έγινε με επιτυχία.

Οι φωτό του Πάνου και του Μιχάλη λένε 1000 λέξεις η καθεμία.

Άψογη η παρουσία των καλεσμάνων μας, Μάριου και Πάνου…
Εντυπωσιακή η συνολική προσπάθεια των οδηγών, Mousashi, Jimboo και Μάριου, σε συνθήκες που δεν συγχωρούν βιασύνη και απώλεια συγκέντρωσης. Η υπομονή και η ηρεμία τους -και το επίπεδο προετοιμασίας- μας έβγαλαν χωρίς σοβαρές ζημιές από ένα φαράγγι που δεν έχει ξαναπατήσει τροχοφόρο…
Μόλις η αυτοσυγκέντωση κάποιου από τους οδηγούς έσπαγε στιγμιαία, ο παράδεισος μέσα στον οποίο είχαμε μπεί κινδύνευε να μετατραπεί σε κόλαση. Οι “πισίνες” στις καμπές του ποταμού, με την άμμο και τα 5 μέτρα βάθος νερού είναι μαγικά όμορφες παγίδες…

Το Patrol της ομάδας, όπως είναι λογικό, καταπονήθηκε στις πέτρες αισθητά περισσότερο από το LR και το TJ, τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με τα αντίστοιχα νορμάλ μοντέλα. Είναι όμως θηρίο, και επιβεβαίωσε τη φήμη του. Πόσα οχήματα υπάρχουν που μπορούν να περάσουν αλώβητα το φαράγι με εντελώς νορμάλ μετάδοση!!!

Ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής του prescout ήταν το ίδιο το φαράγγι.
Μία από τις αμέτρητες εικόνες, το camp, η φωτιά διπλά στο ποτάμι, τα οχήματα που στεγνώνουν με ανοικτές πόρτες, χρησιμεύοντας ταυτόχρονα και σαν απλώστρες για τα βρεγμένα μας ρούχα, και το σκοτεινό νερό που κυλάει γύρω μου, κατά τη διάρκεια της βραδυνής μας βουτιάς σε μία από τις πισίνες, έχει πάρει ήδη τη θέση της στο καλύτερο “άλμπουμ” της μνήμης μου.

Mike Miskis