Στη μακριά διαδρομή της ανθρωπότητας υπάρχουν κάποιες καθοριστικές στροφές, που αλλάζουν αμετάκλητα τη ρότα της. Σε μια τέτοια, τη σημαντικότερη ίσως, μας μεταφέρει το Quatrevingt Treize.

Μας ταξιδεύει στην καρδιά της Γαλλικής Επανάστασης. Οι πανανθρώπινες αξίες της Κλασικής Εποχής δίνουν το θεμέλιο στον Διαφωτισμό, ο Διαφωτισμός το θεμέλιο στην Επανάσταση και το σκοτάδι της αιώνιας καταπίεσης τρομάζει μπροστά στη λάμψη της Δημοκρατίας. Η ανθρωπότητα μπαίνει στη σύγχρονη εποχή. Μπαίνει όμως αιμόφυρτη. Είναι το 1793, η χρονιά της Μεγάλης Τρομοκρατίας. Ο αναγνώστης ταξιδεύει από τις Νορμανδικές ακτές και τα δάση της Βρετάνης στην καρδιά του Παρισιού και πάλι πίσω.

Μυθιστόρημα μπερδεμένο με την Ιστορία. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιες από τις μορφές του βιβλίου είναι πιο πραγματικές, οι ήρωες που ξεπήδησαν απ΄το μυαλό του συγγραφέα ή οι τιτάνιες ιστορικές μορφές της εποχής. Ο παπά-Σιμουρνταίν ζει στις ίδιες σελίδες και μοιάζει το ίδιο πραγματικός με τον Ροβεσπιέρο, ο σκληρός Λαντενάκ με τον Νταντόν, ο Γκωβαίν με τον Μαρά.

Ο Ουγκώ δεν αγιοποιεί ούτε δαιμονοποιεί κανέναν. Απαντάει με νέα ερωτήματα, στα ερωτήματα που ο ίδιος θέτει και υποχρεώνει τον αναγνώστη να ανέβει μαζί του στα ψηλότερα σκαλιά της ανθρώπινης κατάστασης. Τον φέρνει αντιμέτωπο με τα πιο ανελέητα διλήμματα, τον αφήνει να κοιτάξει την απόλυτη ομορφιά αλλά και την άβυσσο. Μέσα από τις σελίδες του και όσο πλησιάζει το συγκλονιστικό τρίτο μέρος του έργου, ο αναγνώστης, επειδή ακριβώς δεν εξυπηρετείται με απαντήσεις, έρχεται αντιμέτωπος καταπρόσωπο με το φως και με το σκοτάδι που συνυπάρχουν μέσα σε κάθε ανθρώπινη ψυχή. Και κλείνοντας την τελευταία σελίδα συνειδητοποιεί ότι πρέπει να βρει την δύναμη να ξαναδιαβάσει το έργο από την αρχή. Καθόλου εύκολο. Διαβάζοντας όμως αργά πλέον και γνωρίζοντας την κατάληξη της πλοκής, θα μπορέσει τη δεύτερη φορά να συλλάβει καλύτερα όλα όσα πυκνά του προσφέρει ο συγγραφέας στη διαδρομή.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα φιλαράκια μου. Καλημέρα σε όλους!

Mike Miskis