Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να δεις. Για παράδειγμα,  ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε περάσει Wrangler…. πάνω από το τερατάκι 🙂 🙂 🙂 Πέρα από την πλάκα όμως, το σκηνικό που ζήσαμε εκείνη την ώρα, με το Wrangler του Μανώλη του Νταή να περνάει πάνω από το καπώ μου με τούμπες και να συνεχίζει μέχρι κάτω στο ρέμα, ήταν απίστευτη. Μέχρι να σιγουρευτούμε ότι όλοι -οδηγοί και συνοδηγοί και των δύο ομάδων- ήταν σώοι, ο χρόνος κύλαγε απελπιστικά αργά.

Μετρημένες φωτογραφίες, από φίλους:

Πέρασμα με εργάτη. Τέλεια συνενόηση και εξαιρετικός  χρόνος για την ομάδα μας εδώ.

Το τερατάκι στην υπερειδική. Eπίσης εξαιρετικός χρόνος, με πολλή οδήγηση και ελάχιστο εργάτη αυτή τη φορά. Αν και κάποια στιγμή με τις φωνές μου μπέρδεψα τους συνοδηγούς – sorry 😎

Το κτήνος της ομάδας μας. Πραγματικός οδοστρωτήρας στα χέρια του Χρήστου.

Η στιγμή του τερματισμού. Οι επόμενες ώρες και ημέρες σιγά-σιγά θα μας ξαναπροσγειώσουν στην συνηθισμένη καθημερινότητα. Κατά τη διάρκεια όμως του trophy,  η ομάδα ζει σε εντελώς άλλη διάσταση.  Αυτή την αίσθηση δεν γίνεται ούτε να την περιγράψεις, ούτε να την “αγοράσεις” με άλλο τρόπο εκτός από την εμπειρία.

Πάει κι’αυτό. Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στα παιδιά που το οργάνωσαν, τρέχοντας για μήνες ώστε να μας προσφέρουν αυτή την εμπειρία. Και ένα ακόμα μεγαλύτερο σε όλους όσους αγωνίστηκαν και στους νικητές. Περαστικά στον κριτή που χτύπησε. Καλή ξεκούραση σε όλους. Ίδίως σε όσους ταξίδεψαν από τόσο μακρία, Κρήτη, Ορεστιάδα, Κω, για να λάβουν μέρος σε αυτή τη μοναδική δοκιμασία. Και τέλος ένα τεράστιο respect στην ομάδα μας, Ηλία, Χρήστο, Πέτρο, Τατιάνα, Λευτέρη, Γιώργο!!

Καλή ξεκούραση!

Mike Miskis