Φάε λάδι κ’έλα βράδυ

Κλασική φράση που ακούγονταν συνεχώς στα λιοτρίβια ,τέτοια εποχή και για τους επόμενους μήνες, κάμποσα χρόνια πρίν οι αυτοματισμοί και η τεχνολογία καταργήσουν το στοιχείο της ‘γιορτής’ που κυριαρχούσε όταν ερχόταν η ώρα να ‘βγεί’ το λάδι ιδίως όταν οι ‘λιές έρχονταν καλά’.

Οταν η υπόλοιπη ομάδα ‘μαχόταν’ στα χώματα της Βόρειας Ελλάδας εμείς βρισκόμασταν αρκετά πιό νότια στα Κύθηρα στo βιολογικά κτήμα “Κυθηρίς” της κας Ελπίδας Καλλίγερου για νά μαζέψουμε ελιές και νά ΄κάνουμε’ λάδι. Την ευχαριστούμε για την φιλοξενία και την εμπειρία που μας φάνηκε μοναδική και θέλουμε να την μοιραστούμε μαζί σας.


Αρχικά απλώνονται τα σεντόνια κατω από τις ελιές.


Ο παραδοσιακός τρόπος μαζέματος με το χτενάκι.
Την επόμενη μέρα δεν αντέξαμε και πιάσαμε τα ραβδιστικά.


Αφού κατέβουν οι ελιές από το δένδρο γίνεται ένα πρώτο ξεκαθάρισμα από κλαδιά και φύλλα,


..και οι ελιές μπαίνουν σε τσουβάλια.


Φτάσαμε στο λιοτρίβι και πρώτη δουλειά το ζύγισμα. Να δούμε πόσα ΄μουζούρια’ είναι.


Τα σακιά αδειάζονται σε αυτή την δεξαμενή και στην συνέχεια


οδηγούνται στο πλυντήριο


όπου αφού γίνει το τελικό ξεκαθάρισμα από φύλλα και κλαδιά


οι ελιές πλένονται για να μεταφερθούν στη συνέχεια


στα σύγχρονα πιεστικά και να γίνουν ‘σμάρι’.


Τώρα αρχίζει η διαδικασία διαχωρισμού πλεόν του λαδιού από την πυρήνα με τη βοήθεια ζεστού νερού


που θερμαίνεται από τον καυστήρα που χρησιμοποιεί σαν καυσίμο


την ‘πυρήνα’


που έχει προκύψει από τον διαχωρισμό που είπαμε παραπάνω.


Στην συνέχεια με την βοήθεια πάλι του νερού


το λάδι καθαρίζεται , διαχωρίζεται από το νερό


και μαζεύευται σε δεξαμενές


απ’όπου θα γεμίσουν οι ‘λαδούσες’ που θα ζυγιστούν και θα παραδοθούν στον παραγωγό.


Ο πίνακας χρησιμοποιείται για να υπολογιστεί το ΄μερτικό’ του εργοστασίου.

Μετα την εμπειρία αυτη θα συνιστούσα σε όλη τη ομάδα όποτε έχει ευκαιρία να παρακολουθήσει η και να συμμετάσχει σε παρόμοιες διαδικασίες.Είναι εξίσου ψυχοθεραπευτικό με άλλες δραστηριότητες (θημηθείτε το τσεκούρι), βοηθάει στην αναζήτηση της αυτογνωσίας και στήν εκτίμηση των αγαθών που μας προσφέρει απλόχερα η φύση που καταστρέφουμε.
Αααα βοηθάει και εμάς να μάθουμε στα παιδιά μας οτι αυτά που τρώμε δεν φυτρώνουν στα ράφια των supermarket.

ΥΓ. Ντινάρα δεν κοιτάς του χρόνου να οργανώσεις κατι αντίστοιχο για το κρασί?

sacred mountain

Η Οίτη είναι ίσως ο πιο αγαπημένος μου προορισμός στην Ελλάδα. Tόσο οικεία και γνωστή, και τόσο νέα και αποκαλυπτική κάθε φορά. Το φθινόπωρο είναι στην ωραιότερη της φάση… εκεί, τέλη Νοέμβρη περίπου.

Τι λέτε?

Mike Miskis

THAT Thessaloniki Adventure Trophy

To 4o Thessaloniki Adventure Trophy 2008 ολοκληρώθηκε μένοντας στο μυαλό μας ως το trophy με τις περισσότερες τούμπες από οποιοδήποτε άλλο του παρελθόντος. Η αφρόκρεμα των αγωνιζομένων ήταν όλη εκεί εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων που παρόλα αυτά ήρθαν ως θεατές. Η πρώτη ημέρα ξεκίνησε με δύο ειδικές το μεσημέρι και μία νυχτερινή το βράδυ. Την επόμενη μέρα η κατάταξη παρουσίασε τους πρώτους αγωνιζόμενους πολύ κοντά μεταξύ τους στην βαθμολογία. Οι «απλές διαδρομές» τις δύο επόμενες μέρες δεν στάθηκαν ικανές να αυξήσουν την διαφορά μεταξύ των αγωνιζόμενων σε σημείο να μην μπορεί να καλυφθεί η διαφορά την Τρίτη στην Σούπερ Ειδική! Ζημιές σε κεντρικούς άξονες (Μπαλός, Τζιρίνης, Βαστέας, Παπαδόπουλος Ιωσήφ), τούμπες, πλαγιάσματα, σπασμένοι μπιλιοφόροι και η κατάταξη άλλαζε διαρκώς! Μεγάλοι άτυχοι του αγώνα Οι Καλαϊτζής-Παπαδόπουλος που για λίγα δευτερόλεπτα χάσαν την πρώτη θέση και το βάθρο γενικότερα καθώς και οι Κοκκίνης-Πισκοπάκης που από μια άτυχη τούμπα στο τέλος της Σούπερ Ειδικής έπεσαν στην έβδομη θέση. Αλλά και η δική μας ομάδα είχε τις ατυχίες της. ¨Ένας κεντρικός σπασμένος στο TERAS από την δεύτερη κατακτήριο ειδική και ένα λάστιχο στην εκκίνηση της απλής της δεύτερης μέρας. Όσο για τον κεντρικό η ομάδα υποστήριξης επιστράτευσε την Hellas Cardan η οποία με προθυμία άνοιξε το εργαστήριο μόνο για μας και τους ευχαριστούμε και επισκεύασε τον άξονα.. Και βέβαια να ευχαριστήσουμε τον Νίκο Καλιαρόπουλο και το ζευγάρι του οι οποίοι μας δάνεισαν έναν κεντρικό με τον οποίο και τερματίσαμε. Συνολικά ήταν ένας αγώνας για γερά νεύρα διότι μέχρι τελευταία στιγμή το αποτέλεσμα άλλαζε. Δυναμικές οι παρουσίες των φίλων Βουλγάρων και Τούρκων με αρκετές ομάδες και νέες παρουσίες. Ευχαριστούμε την ομάδα του ΣΤΕΒΕ που εργάστηκε τόσο καιρό για την προετοιμασία του αγώνα καθώς και τον Μιχάλη Σταματίου για τις ωραίες και τεχνικές διαδρομές. που εμπνεύστηκε! Και του χρόνου!.