Ό,τι και να πω για την εμπειρία της Κερκίνης θα είναι λίγο… Ήμουν σίγουρος ότι το Πάσχα αυτό θα ήταν διαφορετικό από τα προηγούμενα, αλλά αυτό που βιώσαμε ήταν πραγματικά κάτι που θα μας μείνει αξέχαστο. Ίσως για όσους έχουν επισκευθεί το μέρος οι εικόνες αυτές να φαντάζουν οικείες, αλλά για κάποιον που βιώνει για πρώτη φορά την εμπειρία της Κερκίνης, απλώς του κόβουν την ανάσα…

Και αν στο μαγευτικό αυτό σκηνικό προσθέσει κανείς την ξενάγηση και τη φιλοξενία των ανθρώπων που αγαπούν περισσότερο απ’ όλους αυτόν τον τόπο, (βλέπε Ρέκλο και Μουρατίδη), το αποτέλεσμα είναι μοναδικό. Νομίζω πως η λίμνη Κερκίνη είναι ένας τόπος που θα συγκλονίσει κάθε επισκέπτη.

Εμείς βέβαια είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε αυτόν τον τόπο μέσα από τα μάτια ανθρώπων που γνωρίζουν τις ομορφιές του όσο κανένας άλλος. Φανταστείτε ότι με το “καλημέρα” ή μάλλον “καληνύχτα”  βρεθήκαμε Μεγάλη Παρασκευή προς Μεγάλο Σάββατο – μετά τον επιτάφιο στο πολύ όμορφο Μοναστήρι στο Ακριτοχώρι, φορώντας τα “καλά μας” ακόμα από την εκκλησία – να τραβιόμαστε με ιμάντες μέσα στους ήχους της νύχτας και υπό το φως του φεγγαριού…

Η περιήγηση υπό το φως της ημέρας πια με τα κανό στην καρδιά του υγροβιότοπου, σε κάνει να αισθανθείς πόσο λίγα πράγματα χρειάζεται ένας άνθρωπος για αισθανθεί αληθινά ευτυχισμένος και γαλήνιος. Αν δεν το έχει ζήσει κάποιος, απλώς δεν μπορεί να καταλάβει. Φοβερή εμπερία επίσης η βόλτα με τα ποδήλατα και βέβαια η ιππασία.

Και φυσικά, μετά από όλες αυτές τις δραστηριότητες, τι καλύτερο από τη θαλπωρή και το καταπληκτικό φαγητό στον Οικοπεριηγητή (φάγαμε βουβάλι σε όλες τις πιθανές εκδοχές), πέστροφα και αγνά γλυκά στον γυναικείο συνεταιρισμό στα Άνω Πορόια;

Τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γιώργο και την Κέλλυ για την υπέροχη Κυριακή του Πάσχα που μοιραστήκαμε με την οικογένειά τους, όπως επίσης και στον Νίκο Γάλλιο, ιδιοκτήτη του καταπλητικού ξενώνα “Λιμναίο”  στα Χρυσοχώραφα, για την πολύ ζεστή φιλοξενία.