Εν όψει της επικείμενης συμμετοχής της ομάδας με έκτακτη σύνθεση στο Trophy της Κομοτηνής και δεδομένης της απειρίας τόσο του γράφοντος όσο και του ετέρου συνοδηγού Βαγγέλη στο θέμα της πλοήγησης, σοφά κρίθηκε από όλους σκόπιμο να γίνει τουλάχιστον μία αναγνωριστική βόλτα – προπόνηση, ακολουθώντας ορισμένα σκέλη από το road book του Trophy της Βόρειας Εύβοιας, το οποίο οργανώθηκε πριν από δύο περίπου χρόνια από τη Λέσχη της Εκάλης.

Το ραντεβού για την εκκίνηση της «εκπαιδευτικής» εκδρομής δόθηκε πολύ νωρίς το πρωί του Σαββάτου στον Άγιο Στέφανο, στο οποίο ραντεβού τα ¾ της ομάδας προσήλθαν με μία… μικρή καθυστέρηση της τάξεως της μισής ώρας, γεγονός το οποίο δικαίως δεν χαροποίησε ιδιαίτερα τον Μιχάλη, που μας περίμενε καρτερικά, μέσα στη γνωστή για την πολυτέλειά της καμπίνα στο teras. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα ο Βαγγέλης (ο οποίος για να αποκαταστήσουμε την τάξη δεν ήταν ο μόνος που άργησε, πλην όμως έφτασε τελευταίος… οπότε την πλήρωσε αυτός), να ακούσει μερικά «γαλλικά» πρωί πρωί…

Αφού λοιπόν δόθηκαν οι σχετικές πειστικές εξηγήσεις (ήταν βαρύ το πάπλωμα, είχε πολύ κίνηση στις 5 το πρωί, δεν άκουσα το ξυπνητήρι κ.λ.π.), η ομάδα ξεκίνησε με προορισμό τη Βόρεια Εύβοια και συγκεκριμένα την Ιστιαία, απ’ όπου είχαμε σκοπό να ακολουθήσουμε το Road book.

Στο δρόμο βέβαια είχαμε την χαρά να συναντήσουμε πυκνή κατά τόπους χιονόπτωση, γεγονός το οποίο έκανε ακόμα και την ασφάλτινη διαδρομή ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική, με το κατάλευκο τοπίο την ώρα του χαράματος να μας αποζημιώνει πλήρως για το τόσο πρωινό (ή μάλλον νυχτιάτικο) ξύπνημα.

Οι μέρες των διακοπών ήρθαν και όλοι με αγωνία περιμέναμε να συναντήσουμε τους φίλους μας σ’ αυτό το μέρος  που συχνά αναφέρουμε ως τον χώρο των Νοmad. “Εκεί που ο αέρας μας ξεραίνει τα χείλη, που οι αισθήσεις γεμίζουν ομορφιά, που το σώμα γεμίζει δύναμη και υγεία και το μυαλό λειτουργεί στη σωστή κατεύθυνση. Εκεί που η ψυχή μας φορτώνει ευγένεια και ενέργεια, που η ομάδα δένεται με τρόπο και σε βαθμό αδιανόητο υπό άλλες συνθήκες”. Το δάσος, πυκνό, ειδικά αυτό του Καράντερε που πιο πυκνό δεν γίνεται, περίμενε εμάς για να ξετυλίξει όλη την μαγεία και την γοητεία ενός χώρου κρυφού για τους αμύητους, γι’ αυτούς που δεν ξεμυτίζουν από την ασφάλεια της πόλης ή του σαλέ, γι’ αυτούς που δεν θα δουν ποτέ την νωπή πατημασιά του λύκου  και δεν θα νοιώσουν την αύρα του δάσους την νύχτα που σου παγώνει το αίμα! Δυστυχώς οι φωτογραφίες δεν θα πουν πολλά γιατί η φωτογραφία μπορεί να περιέχει χίλιες λέξεις αλλά το βίωμα βγαίνει απ’ το μυαλό του ανθρώπου και ξεφεύγει απο κάθε περιγραφή. Οι ιστορίες που ειπώθηκαν μπροστά στο αναμμένο τζάκι πολλές. Ταξιδιάρικες, ενδιαφέρουσες, ευχάριστες ή παράξενες και καμιά φορά νωχελικές. Βλέπεις μετά την κούραση την μέρας το τζάκι και το καλό φαί σε στέλνουν εύκολα για ύπνο! Και τι δεν είπαμε! Εκεί ξέχασα τα πάντα και δεν τα θυμήθηκα παρά μόνο όταν κατέβηκα στα πεδινά. Ο ξενώνας στα 1550 μέτρα καταπληκτικός. Θαλπωρή χτισμένη με τοίχους στο κέντρο του δάσους. Τι πιο όμορφο από το να είσαι εκεί με τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα. Το Φιλαράκι με την Βίκυ  που έκαναν ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα, η εξωτική παρέα του Ionut και της Zina με τις ιστορίες από το ΤΑΤ και ο Κώστας με την Παυλίνα ήταν τα πιο ευχάριστα highlights της δραστηριότητας απο πλευράς προσώπων.