Μια ιστορία από την όχι και τόσο μακρινή εποχή, που οι μέρες της Άνοιξης ήταν συνυφασμένες για ‘μας με τον μεγαλύτερο αγώνα στην Ελλάδα. Διαβάζεται αργά και χαλαρά. Θέλει τον χρόνο της.
Είναι εντελώς προσωπική, δική μου ιστορία. Σαν τις πολλές που έχει ο καθένας. Πάμε λοιπόν μαζί σε μια Πέμπτη τέλος Απριλίου, σαν σήμερα, κάνοντας κλικ στο ακόλουθο link:
Αφιερωμένο σε όλους μου τους φίλους,
Mike Miskis
One of the most important, and unnoticed, weapons of guerrilla war in Afghanistan and across the world: the lightweight, virtually indestructible Toyota Hilux truck – Newsweek
It’s the vehicular equivalent of the AK-47. It’s ubiquitous to insurgent warfare. And actually, recently, also counterinsurgent warfare. It kicks the hell out of the Humvee– Newsweek
“…has gained a reputation for exceptional sturdiness and reliability during sustained heavy use or even abuse, and is often referred to as “The Indestructible Truck” – Wikipedia
Both the Gen 1.5 and Gen 2 Tacomas are excellent vehicles and nearly match the mythical Hilux in all areas but payload and diesel power plant … They can be overloaded, overdriven, abused, rattled and frozen without protest … These trucks are the real deal. A few small modifications and you can drive one around the world – a few times – Expedition Portal
“…completing a journey across the Antarctic spanning almost 6,000 miles. Showing once again that it’s the toughest and most reliable vehicle that has ever graced the face of the earth – Torquenews
—————-
Δεν είχα ποτέ μου.
Παρόλο που -από την εποχή του Defender ακόμα- φανταζόμουν ένα λευκό Hilux με φουλ expedition στήσιμο να με συντροφεύει στα πιο συναρπαστικά μέρη του κόσμου.
Κάθε φορά που έσκαγε στην τηλεόραση ντοκυμαντέρ από την Αφρική, ειδήσεις από τη Μ.Ανατολή … ή που έπεφτε στα χέρια μου κανένα Αυστραλέζικο περιοδικό, το διαολάκι μέσα μου ξύπναγε: “Κοίτα, the real thing! Αυτό είναι το αυτοκίνητο μας. Κάτσε τώρα εσύ με το off road vehicle που έχεις και πείσε τον εαυτό σου ότι αυτό είναι που σε εκφράζει”
Αλλά τα (αξιόλογα) off road vehicles διαδέχονταν το ένα το άλλο και Hilux δεν ερχόταν.
Το attitude και το μέγεθος του δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το Αθηναϊκό στυλ ζωής. Είναι εντελώς truck, εντελώς ο εαυτός του. Και αυτό σε σχέση όχι μόνο με τα τζιπ αλλά ακόμα και σε σχέση με τα trendy double cabs άλλων εταιρειών.
Επιπλέον το μεταξόνιο, η ανάρτηση, το βάρος, όλα, υπόσχονται επικά κολήματα στις off road συνθήκες της Ελλάδας. Αν αυτό το πράγμα βουλιάξει στην Κερκίνη, πόσα τρακτέρ θα χρειαστούν για να βγει?
Ακριβώς δηλαδή τα χαρακτηριστικά του που με έφτιαχναν, ήταν και οι αιτίες που ποτέ δεν έκανα την κίνηση. Κάθε φορά που άλλαζα 4Χ4 σκεφτόμουν θα έρθει η ώρα, ίσως στην επόμενη αλλαγή.
Και επικρατούσε once more η λογική. Κοινωνική, οικογενειακή, ακόμα και offroad-ική 😎 . Και το απωθημένο έμενε.
Ίσως γι’αυτό φιλαράκια, σήμερα νιώθω σαν να μου χάρισαν ολόκληρο τον κόσμο!
Πολλά φιλιά!!
Mike Miskis
PS1
Τεχνικό άρθρο – παρουσίαση δεν έχει ακόμα. Σε λίγο καιρό, για να είμαι έστω και προσχηματικά αντικειμενικός.
PS2
Τα χρόνια που πέρασα με την Jeep ήταν αξέχαστα. Δεν το ακυρώνω αυτό, με τίποτα. Αλλά είναι φανταστικό να πραγματοποιείς κάτι που το περιμένεις τόσο καιρό, επιστρέφοντας μάλιστα στο brand που ανέκαθεν είχες ως σημείο αναφοράς.
Τελείως εκτός θεματολογίας του site μας το Mundial. Όμως τα σχόλια που από χθες το βράδυ ακούω και διαβάζω στα ελληνικά media, blogs κλπ με εντυπωσίασαν και είπα να μοιραστώ λίγες σκέψεις μαζί σας
Έχω την εντύπωση πως όλοι αυτοί οι επώνυμοι και ανώνυμοι που κλαίνε για τον διασυρμό της Βραζιλίας, υποσυνείδητα λυπούνται για κάτι που τους αφορά. Που είναι και λίγο προσωπικό.
Kαταλαβαίνω, το σοκ είναι μεγάλο. Για μια κοινωνία σαν τη δική μας, όπου συνήθως η φιοριτούρα και το παραμύθι επιβραβεύονται. Παντού σχεδόν, εκτός από τον αθλητισμό. Ακόμα και στον μικρόκοσμο του δικού μας χώρου του off road, πόσους και πόσους ποζεράδες δεν έχουμε, που δηλώνουν σκληροπυρηνικοί και hard core αλλά αποφεύγουν το competition όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί στο competition δεν αρκεί να δηλώσεις ότι είσαι ο καλύτερος. Πρέπει να το αποδείξεις κιόλας.
Πρέπει να προσπαθήσεις. Και εδώ τα χαλάμε. Γιατί έχουμε ανατραφεί με την πεποίθηση ότι το να προσπαθείς δεν είναι cool. Πρέπει να είσαι χαλαρός. Το πιο cool, έχουμε μάθει πως είναι να θεωρείσαι “χαμένο ταλέντο”. Λες και το ταλέντο είναι αποκλειστικό προνόμιο των οκνηρών. Είπαμε, έτσι έχουμε μεγαλώσει να πιστεύουμε.
Είμαστε βαθιά φιλοσοφημένα πλάσματα. Αποδεικνύεται εξάλλου καθημερινά στο facebook. Έχουμε δώσει στις ατάκες “περνάω καλά” και “ζω το σήμερα” μια διάσταση δυσθεώρητη, υπαρξιακή. Οπότε, κάποιοι που θυσιάζουν πολλά και για πολλά χρόνια, ώστε να μετατρέψουν το όνειρο σε στόχο, με σύστημα, κόπο και φυσικά με ταλέντο, όχι μόνο δεν είναι του τύπου μας αλλά τους θεωρούμε και λίγο μ@λ@κες (sorry 🙂 )
Έτσι ξέρουμε, εδώ στην ομορφότερη χώρα του κόσμου. Έτσι λειτουργούμε σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Και όταν βλέπουμε τους μισητούς Γερμανούς να κάνουν αλοιφή την αγαπημένη μας Βραζιλία… Χωρίς καν να τα δώσουν όλα. Χωρίς να μας κάνουν ούτε τη χάρη να το πανηγυρίσουν έξαλλα! Το απόλυτο cool. Όχι όμως προϊόν φαντασίωσης αλλά πανάξια κερδισμένο δικαίωμα. Ε, τότε τρελαινόμαστε. Μα οι Γερμανοί βρε παιδί μου? Χάθηκε να είναι κάποιοι άλλοι?
Καλημέρα φιλαράκια!
Mike Miskis
Υ/Γ 1 : Σίγουρα αυτό θα κάνει καλό στην ομάδα της Βραζιλίας. Θα έχουν πλέον να αποδείξουν κι’ αυτοί κάτι στο μέλλον… Άσχετα όμως από αυτό -ή από το ποιος θα κερδίσει στον τελικό- τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που συνέβη χθες.
Υ/Γ 2 : Μακριά από γενικεύσεις, ποτέ δεν ξεχνάμε πως υπάρχουν και λαμπροί Έλληνες σε όλους τους τομείς. Απλά είναι λίγοι και συνήθως χαμηλού προφίλ, οπότε εξαφανίζονται σχεδόν μέσα στη γενική βοή.
