Στη μακριά διαδρομή της ανθρωπότητας υπάρχουν κάποιες καθοριστικές στροφές, που αλλάζουν αμετάκλητα τη ρότα της. Σε μια τέτοια, τη σημαντικότερη ίσως, μας μεταφέρει το Quatrevingt Treize.
Μας ταξιδεύει στην καρδιά της Γαλλικής Επανάστασης. Οι πανανθρώπινες αξίες της Κλασικής Εποχής δίνουν το θεμέλιο στον Διαφωτισμό, ο Διαφωτισμός το θεμέλιο στην Επανάσταση και το σκοτάδι της αιώνιας καταπίεσης τρομάζει μπροστά στη λάμψη της Δημοκρατίας. Η ανθρωπότητα μπαίνει στη σύγχρονη εποχή. Μπαίνει όμως αιμόφυρτη. Είναι το 1793, η χρονιά της Μεγάλης Τρομοκρατίας. Ο αναγνώστης ταξιδεύει από τις Νορμανδικές ακτές και τα δάση της Βρετάνης στην καρδιά του Παρισιού και πάλι πίσω.
Μυθιστόρημα μπερδεμένο με την Ιστορία. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιες από τις μορφές του βιβλίου είναι πιο πραγματικές, οι ήρωες που ξεπήδησαν απ΄το μυαλό του συγγραφέα ή οι τιτάνιες ιστορικές μορφές της εποχής. Ο παπά-Σιμουρνταίν ζει στις ίδιες σελίδες και μοιάζει το ίδιο πραγματικός με τον Ροβεσπιέρο, ο σκληρός Λαντενάκ με τον Νταντόν, ο Γκωβαίν με τον Μαρά.
Ο Ουγκώ δεν αγιοποιεί ούτε δαιμονοποιεί κανέναν. Απαντάει με νέα ερωτήματα, στα ερωτήματα που ο ίδιος θέτει και υποχρεώνει τον αναγνώστη να ανέβει μαζί του στα ψηλότερα σκαλιά της ανθρώπινης κατάστασης. Τον φέρνει αντιμέτωπο με τα πιο ανελέητα διλήμματα, τον αφήνει να κοιτάξει την απόλυτη ομορφιά αλλά και την άβυσσο. Μέσα από τις σελίδες του και όσο πλησιάζει το συγκλονιστικό τρίτο μέρος του έργου, ο αναγνώστης, επειδή ακριβώς δεν εξυπηρετείται με απαντήσεις, έρχεται αντιμέτωπος καταπρόσωπο με το φως και με το σκοτάδι που συνυπάρχουν μέσα σε κάθε ανθρώπινη ψυχή. Και κλείνοντας την τελευταία σελίδα συνειδητοποιεί ότι πρέπει να βρει την δύναμη να ξαναδιαβάσει το έργο από την αρχή. Καθόλου εύκολο. Διαβάζοντας όμως αργά πλέον και γνωρίζοντας την κατάληξη της πλοκής, θα μπορέσει τη δεύτερη φορά να συλλάβει καλύτερα όλα όσα πυκνά του προσφέρει ο συγγραφέας στη διαδρομή.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα φιλαράκια μου. Καλημέρα σε όλους!
Φιλαράκια, το νεοφερμένο dieselάκι άρχισε σιγά-σιγά να ετοιμάζεται. Όπως πάντα με νομαδικό προσανατολισμό, χωρίς υπερβολές. Εξάλλου γι’αυτό τον σκοπό ήρθε στην ομάδα μας.
Ξεκινήσαμε από καλή βάση. Το αυτοκίνητο ήταν προσεγμένο και πλήρες από εξοπλισμό. Ήταν όμως και πολύ χαμηλό, ακόμα και για ‘μένα που δεν εκτιμώ τα ψηλά οχήματα. Και αυτά τα σκαλοπάτια και οι λασπωτήρες, το έκαναν να δείχνει ακόμα χαμηλότερο! Πρώτη κίνηση η αφαίρεση τους και το συμμάζεμα του towing hook. Δεύτερη κίνηση, ανάρτηση.
SUSPENSION
H Radflo είχε τη βεβαιότητα ότι το spherical bearing στα coilover της θα μετέφερε τον ήχο της κύλισης μέσα στην καμπίνα. Όντως αυτό συμβαίνει στα αγωνιστικά. Εκεί, ανάμεσα στη καμπίνα και στο σασσί δεν παρεμβάλλονται ελαστικά mounts. Όπως και στο Uniframe του Cherokee. Oooops….
Έτσι λοιπόν έπρεπε να επιλέξουμε πιο “συνηθισμένα” αμορτισέρ. Μεταξύ των διαθέσιμων επιλογών, καταλήξαμε στη νέα σειρά “Sport” της OΜΕ.
Ελατήρια θα επιλέγαμε OΜΕ έτσι κι’ αλλιώς. Διαλέξαμε rate για το βάρος του CRD, το φορτίο και το λίγο lift που θέλαμε. Η παραγγελία έφυγε και αρχίσαμε να μετράμε μέρες μέχρι που έφτασε.
Το καινούργιο set up έδωσε στο Renegade 2.1″ lift εμπρός και 2.5″ πίσω, όταν πίσω δεν έχει φορτίο. Τα μπροστινά ημιαξόνια είναι τώρα σχεδόν παράλληλα με το έδαφος, γεγονός θετικό για την αντοχή των CVs. Πριν το lift, είχαν αρνητική γωνία προς τα επάνω. Τα πίσω radius arms επίσης έχουν τώρα πιο σωστή γωνία από πριν. Aυτό με κάνει να σκέφτομαι γιατί πριν ήταν τόσο χαμηλό? Μοιάζει λες και είχαν πρώτα σχεδιάσει την ανάρτηση και εκ των υστέρων αποφάσισαν να βάλουν πιο χαμηλά ελατήρια. Λες? 😎
Με το που μπήκε η ανάρτηση, σειρά είχαν τα καινούργια λάστιχα.
DURATRAC
Τα είχα βάλει στο μάτι από τότε που η Goodyear τα παρουσίασε. Αν τα reviews που διαβάζω είναι έστω και καθ’υπερβολήν σωστά, τότε το Duratrac είναι το “απόλυτο” all terrain. Θα το ξέρουμε σύντομα. Σίγουρα πάντως στη στενή διάσταση που τα τοποθετήσαμε είναι πανέμορφα και ταιριάζουν γάντι στον χαρακτήρα που θέλω να έχει το Renegade.
Για να χωρέσουν τα λάστιχα χρειάστηκε γερό τριμάρισμα στους εμπρός θόλους και bump stop extensions στον πίσω άξονα.
Old vs New 😎
RESET
Έχοντας ήδη κορωνοπήνια 4.10, το μόνο που χρειάστηκε μετά την τοποθέτηση των ελαστικών είναι το πέρασμα της διαστασης τους στον εγκέφαλο του αυτοκινήτου. Αυτό δεν γίνεται με procall όπως στα JK. Έγινε όμως πίνοντας έναν ευχάριστο πρωϊνό καφέ στην αντιπροσωπεία.
Ίσως και λόγω του reset, η αύξηση της διάστασης των ελαστικών δεν γίνεται αντιληπτή οδηγικά. Επιπλέον, μετά το reset, το κοντέρ συμφωνεί 100% με το GPS και τα shifting points του 545RFE είναι εκεί που πρέπει.
PERFORMANCE
Δεν υπήρχε λόγος να πειράξουμε τον CRD. Με την ευκαιρία όμως της κατασκευής των μεταλικών turbo pipes, είπαμε να επέμβουμε και στην εξαγωγή κάνοντας την decat και ταυτόχρονα αλλάζοντας το στενό downpipe με ένα ανάλογο των απαιτήσεων του μοτέρ. Επεξήγηση: Τα περισσότερα σύγχρονα turbodiesel είναι “φιμωμένα” στην εξαγωγή λόγω των αυστηρών emissions standards.
Ο Γιάννης Νίνος λοιπόν έκανε τα δικά του ακολουθώντας πάντα τα guidelines του κατασκευαστή.
Το αποτέλεσμα αποτέλεσε μια ευχάριστη έκλπηξη: Η διαφορά στην ώθηση που νιώθεις από την τουρμπίνα σε σχέση με πριν, είναι εντυπωσιακή!
Tender Loving Care,
Kάπου μέσα σε όλα αυτά έγινε και το πρώτο μεγάλο σέρβις ώστε το όχημα να “μηδενίσει” και να ξέρουμε τι έχουμε στα χέρια μας. Όλα τα φίλτρα & τα λιπαντικά της μετάδοσης αλλάχθηκαν για πρώτη φορά, με γνήσια. Παρά τα χλμ του, το όχημα είχε στο σαζμάν και στο transfer ακόμα τα λιπαντικά με τα οποία έφυγε από το εργοστάσιο.
Με την ευκαιρία μπήκε στον Corporate 8.25″ ένα hi-capacity καπάκι της Nitro ώστε η επιπλέον ποσότητα βαλβολίνης να ψύχει καλύτερα το διαφορικό όταν ρυμουλκούμε το βαρύ τρέϊλερ με το αγωνιστικό.
Ταυτόχρονα σιγά-σιγά αλλάχθηκε οποιοδήποτε εξάρτημα -μηχανικό και όχι μόνο- έδειχνε έστω και μικρά σημάδια φθοράς, ενώ τα παιδιά στην Connolly περιποιήθηκαν το εσωτερικό όπως μόνο αυτοί γνωρίζουν.
Η δυνατότητα να ασχολούμαστε μαζί του λίγο-λίγο κάνει μεγάλη διαφορά. Σήμερα σιλικόνη στο x σημείο, αύριο ρύθμιση στη ψ άρθρωση, την άλλη μέρα βγάλσιμο & καθάρισμα του z αισθητήρα… αυτή η φροντίδα έχει μεγάλη συμβολή στην τελική “αίσθηση” του Jeep.
Αυτά προς το παρόν. Το Part II του χρονικού αναμένεται. Πολλές βελτιώσεις έχουν σειρά… Καιρός όμως για χιλιόμετρα τώρα!
Άνοιξη 2006.
Ανεβαίνουμε με τον Πάνο Θεσσαλονίκη. Κάθομαι στη θέση του συνοδηγού, ο Πάνος οδηγεί χαλαρά, συζητάμε. Ανεβαίνουμε στον Μιχάλη με σκοπό, μετά από έναν ολόκληρο χρόνο δουλειάς, να δοκιμάσουμε το καινούργιο αγωνιστικό. Έχει λιακάδα. Η ζωή είναι ωραία και μας χαμογελάει σε όλο το δρόμο.
Απόγευμα Σαββάτου φθάνουμε στον θρυλικό Pontios Racing ξεκούραστοι όσο όταν ξεκινήσαμε και γεμάτοι προσμονή. Ο Μιχάλης είναι ήδη εκεί. Κι’εμείς μπαίνοντας στο συνεργείο μαγνητιζόμαστε από το αυτοκίνητο που μας περιμένει στο βάθος. Αξέχαστη στιγμή. Την θυμάμαι σαν να την έζησα χθες.
Η χρυσή εποχή των αγώνων και γενικότερα της οργιώδους άνθησης του σπορ στη χώρα μας είχε αρχίσει λίγα χρόνια πριν, γύρω στο ’04. Μέσα στα πλαίσια αυτής της εποχής και μέχρι και σήμερα, το αυτοκίνητο αυτό έγραψε μαζί μας τη δική του ιστορία.
Πρεμιέρα στο trophy του Έβρου λίγες εβδομάδες αργότερα: Όλη η ομάδα στο αεροπλάνο. Τα κορίτσια μαζί! Χιονιάς και μείον στον Έβρο. Απίστευτο χάος στον αγώνα και τρελή ταλαιπωρία για θεατές και για εμάς. Τελικά, αφού από λάθος μας αντί να περάσουμε δίπλα από τη λίμνη, περάσαμε από μέσα της…
…προς το απόγευμα της ίδιας μέρας διαλύσαμε το transfer και ησυχάσαμε. Το βράδυ όμως, το καινούργιο transfer ήταν στη θέση του! Με όλη την ομάδα, κατάκοπη, να κάθεται στο ψοφόκρυο γύρω από το service και κανένας (και καμία) να μην δέχεται να φύγει προς τα μέσα, προς τη ζέστη. Αστείρευτο κέφι, αγάπη και τρέλα.
Το impact που είχε στον χώρο το αυτοκίνητο ήταν τόσο δυνατό που επηρέασε την εξέλιξη πολλών αγωνιστικών off road οχημάτων στη χώρα μας. Ήταν το πρώτο Suzuki που φόρεσε 2λιτρο μοτέρ, το πρώτο Suzuki που φόρεσε coilover, το πρώτο που φόρεσε 35άρια Simex, που φόρεσε full hydro της PSC κλπ κλπ…
Με τα σημερινά βέβαια δεδομένα, εκείνο το αυτοκίνητο ήταν κοντό, υπερβολικά, απίστευτα ψηλό και υπερβολικά… “αυτοκίνητο” με την ολόκληρη και καλογυαλισμένη του καμπίνα. Για γεωμετρία ανάρτησης βέβαια ας μην το συζητάμε 🙂
Όμως, χάρη στην τρέλα μας και την συνεχή μου προσφορά σε χρόνο, διάβασμα, ψάξιμο και βέβαια σε χρήμα, το teras εκείνο εξελίχθηκε και με τα χρόνια έγινε… τερατάκι. Έφτασε μέσα από πολλά στάδια εξέλιξης να γίνει ένα πραγματικά καλο trophy car μόλις το 2011, βγαλμένο από τα άξια χέρια του Πέτρου. Ακόμα και σήμερα ένα από τα ελάχιστα σωληνωτά Suzuki, με σασσί και roll cage να αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο. Με μια λέξη θα το χαρακτήριζα απλά “αποτελεσματικό”. Άπιαστο στα στενά τεχνικά περάσματα των trophies αλλά και στα γρήγορα τους κομάτια.
Έλαβε μέρος σε όλα τα trophies που έγιναν στην Ελλάδα από το 2006 μέχρι σήμερα. Εκτός από το ’06 στη Θεσ/κη που ήμουν τραυματίας. Και μόλις βάλαμε το “σωστό” transfer δεν εγκατέλειψε ούτε μία φορά.
Ήταν η εποχή των ζευγαριών στα trophies, που απ’ ότι φαίνεται πλέον αποτελεί παρελθόν. Πάντα στο προσκήνιο, το μπλε αυτοκινητάκι αγωνίστηκε με πολλά διαφορετικά ζευγάρια και κατάφερε να κατακτήσει κύπελα με όλα αυτά τα διαφορετικά ζευγάρια! Mε εξαίρεση το τελευταίο, το Jeep του Χρήστου Γιασημάκου, με το οποίο απλά δεν πρόλαβε. Και αυτό το κατάφερε παρόλο που δεν ήταν πάντα σωστά προετοιμασμένο και παρόλο που οι δικές μου επιπολαιότητες τα πρώτα χρόνια ήταν ουκ ολίγες.
Ζήσαμε μαζί του ολόψυχα αυτά τα 7 χρόνια και έμαθα τόσα και τόσα… Είδαμε πολλούς “πιλότους” να περνούν από τον χώρο. Να έρχονται και να φεύγουν. Γνωρίσαμε πολλών ειδών ανθρώπους… Και χτίσαμε φιλίες από την Κρήτη μέχρι την Ορεστιάδα και από τα Γρεβενά μέχρι τη Ρουμανία, για τις οποίες νιώθω πραγματικά τυχερός.
Οι στιγμές και οι εμπειρίες απίστευτες. Τι να πρωτοθυμηθώ? Ελπίζω μόνο να τα θυμάμαι όλα αυτά και όσα ακόμα θα έρθουν, και να μπορώ να τα διηγηθώ, όταν έρθει η ώρα. Μετά από πολλά πολλά χρόνια… 😎
Όπως είναι λογικό, το αγάπησα το τερατάκι και δέθηκα μαζί του σε βαθμό παράξενο. All in all δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αυτοκίνητο, κι όμως…
Το τερατάκι λοιπόν πλέον αποτελεί παρελθόν. Ήδη το ετοιμάζουμε για να παραδοθεί στο νέο του αφεντικό. Και να συνεχίσει -είμαι σίγουρος- να κλέβει καρδιές όπου βρεθεί, στα δικά του χέρια.
Εμείς, προχωράμε. Με όπλο την εμπειρία πλέον. Νέο project. Εντελώς νέα εποχή. Είναι στο αίμα μας, δεν είναι επιλογή. Αυτά όμως φιλαράκια ανήκουν στο μέλλον. Δεν έχουν θέση σε έναν αποχαιρετισμό σαν αυτόν εδώ!
