Sounds like music, πραγματικά, και έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά!

Yeap,  25-26-27 & 28 Οκτωβρίου όλοι μαζί σε έναν νέο υπέροχο προορισμό στη Β.Ελλάδα. Στο μαγικό βουνό με τις πηγές και τα μονοπάτια ανάμεσα στις οξιές, που τέτοια εποχή θα είναι στρωμένα με φύλλα. Και με τα ατελείωτα λειβάδια ψηλά στην αλπική ζώνη.

Και με “καλεσμένους” στην ομάδα που θα σας ξε-τρελάνουν 😎

Το Βέρμιο είναι αχανές. Πραγματικός λαβύρινθος. Το terrain θυμίζει έντονα Γρεβενά, Ροδόπη αλλά και Ρουμανία! Για να γνωρίσουμε έστω και λίγα από τα μυστικά του θα κινηθούμε off road,  all day long.  Αυστηρά όμως μέσα στα πλαίσια (και ίσως πλησιάζοντας τα όρια..) των δυνατοτήτων ενός οικογενειακού 4×4. Ουδεμία σχέση με το είδος του off road που κάναμε στην Rock Opera! Πάντως τσεκάρετε εργάτες, recovery gear και ανάλογο ατομικό εξοπλισμό, καθώς και προμήθειες, καφέδες, tsibitonia κλπ.

Στο Αρκοχώρι, ο γνωστός φιλόξενος ξενώνας περιμένει να του πούμε αριθμό δωματίων.

Πολύ σημαντικό: Ο άνθρωπος, εκτός από την σούπερ-τιμή που κάνει για’ μας, επιπλέον μας έχει κρατήσει ολόκληρο τον ξενώνα και περιμένει μέχρι την Παρασκευή 20/09ου να του πούμε πόσα δωμάτια μπορεί να δώσει και πόσα θα κρατήσουμε εμείς! Δείτε το πρόγραμμα σας και επικοινωνήστε μαζί μου όσο νωρίτερα γίνεται, ώστε να τον αφήσουμε να διαθέσει τα δωμάτια του για το τριήμερο.

Γιαμ-γιαμ, φθινόπωρο!! 🙂

Mike Miskis

Σε δραστηριότητα το διήμερο που μας πέρασε, συνέβη ατύχημα και ο οδηγός του οχήματος που ανετράπη νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.  Οι υπέυθυνοι του Club του, απευθύνουν έκκληση σε όποιον μπορεί να δώσει φιάλη αίμα. Τα στοιχεία του ασθενούς είναι:  “ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΜΕΘ νοσοκομείου Γεώργιος Γεννηματάς” .  Το ανακοινώνω ξέροντας ότι όλοι είστε εθελοντές αιμοδότες.

Ευχόμαστε στον άνθρωπο να τα καταφέρει και να γίνει καλά.

Mike Miskis

Ψάχνοντας τα παλιά μας post, με αφορμή τα γενέθλια του Γιώργου, έπεσα πάνω σε ένα από τον Γενάρη του ’07.

Από εκείνη την εποχή μας χωρίζουν πια σχεδόν 7 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι ζωές όλων μας άλλαξαν, με διαφορετικούς για τον καθένα τρόπους.

Όπως είναι λοιπόν φυσικό, νιώθω ότι από τότε που εκφραζόμασταν  σ’ αυτό το ποστάκι, έχουμε κάνει πολύ δρόμο. Αλλά επίσης νιώθω ότι ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά είναι πολύ περισσότερος και ακόμα πιο  συναρπαστικός. Δύο πράγματα δεν έχουν αλλάξει καθόλου για ‘μένα: η αγάπη μου για ορισμένους ανθρώπους με τους οποίους τελικά μεγαλώνουμε μαζί (το σημαντικότερο ταξίδι) και η ακλόνητη πεποίθηση ότι στο έργο της ζωής του καθενός, στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθεται κυρίως ο ίδιος. Εντάξει, παλιά θα έλεγα “μόνο ο ίδιος”, τώρα λέω “κυρίως”  😎

Η στροφή γλιστράει φιλαράκια αλλά μην το φοβηθείτε. Γκάζι, χέρια, και το βλέμμα στο τέλος της επόμενης ευθείας.

Χρόνια σου πολλά ρε Γιώργο, να σε χαιρόμαστε!!!

Mike Miskis