Λίγες μέρες πριν το Trophy της Θεσσαλονίκης, είπαμε να κάνουμε μία βολτίτσα στις όμορφες διαδρομές του  Wild Terrain που έγινε με επιτυχία στην Εύβοια, αφενός για να το διασκεδάσουμε και αφετέρου για να διαπιστώσουμε τις (πολλές) αδυναμίες του “αγωνιστικού” αυτοκινήτου.

Η δραστηριότητα αυτή ήταν για μένα πολύ σημαντική. Είχαμε (εγώ η Βίκυ και το cruiser) σχεδόν τρία χρόνια να πατήσουμε χώμα. Είχαμε πεθυμήσει το βραδινό ταξίδι και τις στάσεις για καφέ στην εθνική, τη συνάντηση καθ ́οδόν με τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες και τα καλωσορίσματα των φίλων που μας περιμένουν (ξάγρυπνοι) στον ξενώνα αργά τη νύχτα. Μας είχε λείψει η ζεστασιά της ομάδας!

Μείναμε στο Περιβόλι ένα πολύ όμορφο χωριό των Γρεβενών. Δωμάτια πάνω, καφενείο-εστιατόριο με τζάκι κάτω μπροστά σε μια πανέμορφη πλατεία. Ιδανική διαμονή μέσα στο βουνό και τις ομορφιές του. Η Παρασκευή ξεκίνησε με τραχανά και ατελείωτο καφέ και συνεχίστηκε με τις κλασικές απαραίτητες προετοιμασίες των αυτοκινήτων (ξεφούσκωμα λάστιχων, συντονισμοί ασυρμάτων κλπ) για μια μεγάλη χαλαρωτική βόλτα στο δρυμό και πέριξ. Μια προσπάθεια εξερεύνησης ενός ανηφορικού μονοπατιού δεν ευοδώθηκε με επιτυχία μια και βρεθήκαμε σε αδιέξοδο. Επιστρέψαμε αργά το απόγευμα για φαγητό και άραγμα.

Το πρωινό ξύπνημα του Σαββάτου μου έπεσε προσωπικά λίγο βαρύ αλλά έπρεπε να συναντήσουμε νωρίς τον Πολυδεύκη, τον Φώτη και τους συνοδηγούς τους τα καταπληκτικά αυτά παιδιά από τη λέσχη των Γρεβενών που είχαν την ευγενή καλοσύνη να μας ξεναγήσουν στα μέρη και τις εκτός δρόμου διαδρομές τους. Και ήταν απ’ αυτές τις φορές, που όλοι ξέρετε, που το εκτός δρόμου δεν λέγεται κατ’ ευφημισμό αλλά είναι απολύτως ακριβές και περιγραφικό. Διαδρομή έκπληξη από τις καλύτερες που έχουμε κάνει. Κατά κύριο λόγο κατηφορική με καλή πρόσφυση (ευτυχώς και για τα δύο!) με μεγάλες κλίσεις πλάγιες και μη (στη κατάβαση του τελευταίο ρέματος θυμάμαι το κλισίμετρο να ακουμπάει τις 40 μοίρες) και μεγάλη απολαυστική διάρκεια μέσα σ’ ένα πανέμορφο φθινοπωρινό τοπίο. Διαδρομάρα σχεδόν αταίριαστη με τα πιο ταξιδιάρικα αυτοκίνητα της ομάδας. Στην αρχή δεν το κρύβω αλλά τσίτωσα πολύ και απότομα! Μεγάλη απόλαυση όμως. Τα διθυραμβικά σχόλια και οι ενθουσιώδεις περιγραφές μας γύρω απ’ το βραδινό τραπέζι το επιβεβαίωσαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.

Το δείπνο ακολούθησε πολύ ξεκούραση (κερδίσαμε και έξτρα ώρα από την αλλαγή) και ένα Κυριακάτικο πρωινό πολύ πιο αραχτό με πολύ περισσότερο καφέ που το διαδέχτηκε μια ακόμα τεράστια δόση φιλοξενίας και ζεστασιάς από τον Φώτη και την οικογένειά του στην ξύλινο σπιτάκι της λέσχης 4×4 των Γρεβενών (με πολύ πεντανόστιμο φαγητό) και αποχαιρετιστήριο καφέ στο μαγαζί του Πολυδεύκη.

Παιδιά ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία. Θα σας ξανάρθουμε σύντομα!

Επίσης χάρηκα πολύ που γνώρισα τη  Στέλλα και που ξαναβρέθηκα με τον mour μετά από πολύ καιρό. Μη χανόμαστε φιλαράκι! Με τους nomadαίους της Αθήνας θα βρεθούμε σύντομα.

Η συνέχεια στο οπτικοακουστικό υλικό (τα όπως πάντα καταπληκτικά σχόλια στις φωτογραφίες είναι του Γιάννη. Περιμένουμε και βίντεο από τη Στέλλα):

Οι ταξιδιώτες της Ισλανδίας, μετά την παγωμένη περιήγησή τους στις ομορφιές της Ισλανδικής γης, αναζητούσαν απελπισμένα μία τελευταία δόση ελληνικού καλοκαιριού. Μπορεί οι μετεωρολογικές προγνώσεις να μην ήταν με το μέρος μας, αλλά τελικά αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι ο τολμών νικά!

Τώρα που ο καιρός χάλασε για τα καλά (το ελπίζουμε!), έπεσε η ιδέα να επαναλάβουμε την εξόρμηση στη Βόρεια Εύβοια το ερχόμενο Σ/Κ, όχι βέβαια για ski… Όποιος ενδιαφέρεται, ας το γράψει για να κανονίσουμε για κανένα δωμάτιο.