Βόρεια Εύβοια με πλοηγό τον Αντρέα…

Την περιμέναμε καιρό αυτό την εξόρμηση. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Που να φανταστούμε όμως ότι θα είχαμε για πλοηγό τον Αντρέα…

Ο γνήσιος off roader Κλεώπας, έχοντας πάντα μαζί του λίμα και νυχοκόπτη, ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει όλες τις προκλήσεις. Και δεν ήταν λίγες…

Είχε βέβαια και την αμέριστη συμπαράσταση του Αντρέα, ο οποίος με τις μηχανικές του γνώσεις μας έβγαλε ασπροπρόσωπους.

Εδώ ξεματιάζει την τάπα του ψυγείου.

Αυτό βέβαια δεν το περίμενε. Μα τι ημιαξόνια να βάλω;;;

Η Μαρίνα βέβαια, έδειξε την απαιτούμενη κατανόηση…

Άλλωστε, ο Νίκος είχε κάνει την προβλεπόμενη συντήρηση, όπως φαίνεται από την καθαρότητα της βαλβολίνης…

Ευτυχώς που είχαμε τον κύριο Γιασημάκο στην παρέα μας, ο οποίος – με τη σοβαρότητα που τον διακρίνει – υπήρξε υπόδειγμα για όλους μας.

Με την πρώτη δυσκολία, ο Κωστής ήταν ετοιμοπόλεμος.

Λες να βρω;

Ακόμα και όταν τα πράγματα αγρίεψαν…

…είχε την στήριξη του Κλεώπα.

Παιδική χαρά έχουμε γίνει.

Η Τατιάνα με στωικότητα και καρτερικότητα, παρακολουθούσε τα δρώμενα.

Ελληνικό Δημόσιο… Πέντε κοιτάζουν, ένας δουλεύει…

Με την καθαρότητα της καύσης του μουτζούρη, το κέντρο της Αθήνας δεν σου λείπει ποτέ.

Μα τι ελευθερία άρθρωσης είναι αυτή…

Από καθαρή τύχη πέρασε από εδώ ο Αντρέας, σκέφτομαι από μέσα μου.

Ευτυχώς που είχε την Κικίτσα και τον Μπαντούλα να του δίνουν οδηγίες.

Μα να μην μπορούν να ανέβουν πουθενά αυτοί οι νέοι.

Καταφθάνει ο Αντρέας για να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του.

Και οι παλιοί βέβαια, δεν πάνε πίσω. Δικαιολογίες του τύπου “μου έλειπε ένα ημιαξόνιο” ή “μα οδηγούσε η Ναυσικά”, μόνο ως γελοίες μπορούν να χαρακτηριστούν.

Το αυστηρό βλέμμα του αρχηγού παρακολουθεί.

Του πήρε τις πινακίδες του Κλεώπα κανονικά.

Το Μαριεττάκι μέσα στην ασφάλεια και την αξιοπιστία του wrangler, δεν προβληματίστηκε πουθενά.

Η Οδύσσεια συνεχίζεται. Μα να μην δουλεύουν ούτε τα πιτσιλιστίρια!

Ευτυχώς, αυτό φτιάχτηκε γρήγορα.

Τουλάχιστον είναι καλός στο spotting.

Μα δεν φταίω εγώ για τις ζημιές, μας εξηγεί ο Κλεώπας. Του είχε κάνει service πριν 2 χρόνια περίπου.

Μα να μη μου μοιάσει καθόλου ο μπαμπάς μου.

Ο ιμάντας στο λαιμό θα φορεθεί πολύ φέτος.

Κλασική Ναυσικά.

Έχω βαρεθεί να με τραβάνε αυτό το Σ/Κ…

 

Το ΠΣΚ αυτό ήταν… από τ΄ Άγραφα!

Δεν μπορούσε να ξεκινήσει πιο όμορφα η χρονιά…μ’ ένα μαγικό σαββατοκύριακο που τα είχε πραγματικά όλα,…
την τρελή παρέα με τα φιλαράκια (δυστυχώς όχι όλα),το καταφύγιο,τα ψησίματα,την super διαδρομή του Σαββάτου,την
γνωριμία με 3 εξαιρετικά παιδιά τον Χρηστο,τη Φαίη και τον υιό Δημήτρη και την ακόμα πιο super διαδρομή της
Κυριακής.
Ακόμα έχω μέσα μου την γλυκιά αίσθηση της άφιξης της Παρασκευής στο τεράστιο τζάκι του καταφυγίου με όλα τα
φιλαράκια μαζεμένα, το νονό, τον θείο Αντρέα ,την Κικίτσα,τον Σοφοκλέα, τον Billάρα με την Κωνσταντίνα και το
φοβερό Φιλιππάκι,τον Θοδωρή και φυσικά τον σταρ των στάρς τον super Ντινέλο…
..και όχι δεν θα σας πω ποιά λέξη που μου έρχεται στο μυαλό..
Ακόμα έχω στη μύτη μου την υπέροχη μυρωδιά του έλατου στο μαγικό βουνό…στο αρχαίο,κατεστραμμένο και πλήρως
εγκαταλειμένο track,πού ύστερα απο πολύ περιπέτεια καταφέραμε και το ενώσαμε με μία σαρωτική και λόγω του
προχωρημένου της ώρας κυκλωτική κίνηση…μια πολλή όμορφη διαδρομή με αρκετή λάσπη,πολλά πεσμένα δέντρα, κι ενα
μικρό αλλά αδησώπητο ρέμα.
Σάββατο βράδυ, κι επιστροφή στο καταφύγιο (Βασίλη χαρήκαμε πολύ για την γνωριμία) εν τω μέσω δυνατής χιονοθύελλας με
τους 3 καινούργιους φίλους να μας περιμένουν…και πρωινό κυριακάτικο ξύπνημα στο λευκό τοπίο…υπεροχη αίσθηση.
Για τη διαδρομή της Κυριακής δεν έχω σχόλια…κόλαση με όλη τη σημασία της λέξεως,σε ένα καταπληκτικό κομμάτι…
που σχεδόν το τελειώσαμε, αλλά δεν γυρίσαμε πίσω, και που τώρα μου έχει αφήσει την πολύυυ γεμάτη αίσθηση του
συνολικού επιτεύγματος της ομάδας.

Καλή χρονιά φιλαράκια μας
Κωστής – Ναυσικάκι – πρασινοΜουντζουράκι

Αγκάθια – Nomads 0-1

 

Ξεκινήσαμε με διάθεση να λύσουμε τις διαφορές μας με ένα ρέμα…  Καταλήξαμε μετά από δώδεκα ώρες “μάχης” να παλεύουμε στους -8 και μέσα στα αγκάθια να βγούμε στην άσφαλτο, η οποία ήταν τόσο κοντά μα και τόσο μακρυά! Μας πήρε γύρω στις τρεις ώρες να ολοκληρώσουμε τα τελευταία 100 μέτρα της διαδρομής!!! Μπορεί να μην είναι το πιο τεχνικό κομμάτι που έχουμε κάνει, σίγουρα είναι όμως το πιο Παστούν…

Δυστυχώς, λόγω του ολιγομελούς σχήματος της ομάδας και της δυσκολίας της διαδρομής, η φωτογραφική κάλυψη είναι απλώς ανύπαρκτη. Το μόνο που έχουμε στη διάθεσή μας, είναι μερικά στιγμιότυπα από την ανάπαυση των “πολεμιστών”…

Welcome back φιλαράκι!!!  Η επιστροφή σου έμελλε να συνδυαστεί με μία επική διαδρομή! Η φυλή των Παστούν σου ζητά συγγνώμη για την ταλαιπωρία…

Λίγο το κρύο, λίγο η εορταστική διάθεση, είπαμε να πιούμε κάτι…

Ορισμένοι το παράκαναν βέβαια…

Το πλοίο της αγάπης ανοίγει το δρόμο…

Η φωτογραφία δεν αποδίδει την πραγματικότητα, πάντως ακόμα και στην περιηγητική διαδρομή της Κυριακής, το “Pajero” ζητά βοήθεια…