Το image του Off Road πουλάει, και οι γκουρού του marketing το ξέρουν. Το γιατί συμβαίνει αυτό σήμερα, ενώ μέχρι χθες η προβολή καθαρόαιμων εκτός δρόμου χαρακτηριστικών φαινόταν να μην ενδιαφέρει κανέναν και σε πολλούς φάνταζε και ως πολιτικά μη-ορθή, δεν το ξέρω. Ίσως ο Ντίνος να μπορεί να μας το εξηγήσει, σαν γκουρού της επικοινωνίας που είναι και ο ίδιος.
Στην τελευταία έκθεση SEMA (Specialty Equipment Market Association) πάνω από εξήντα βελτιωτές και κατασκευαστές οχημάτων παρουσίασαν τα προϊόντα τους τονίζοντας τον εκτός δρόμου χαρακτήρα τους, και όχι τόσο τα στοιχεία άνεσης και πολυτέλειας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έκθεση εξειδικευμένων automotive προϊόντων στον κόσμο, η οποία γίνεται κάθε χρόνο στο Las Vegas από το 1967.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το καινούργιο Jeep Wrangler JK, το οποίο, με δύο 44άρηδες άκαμπτους άξονες μπορεί πλέον, σύμφωνα με τους βελτιωτές του, να πάρει 35άρια με τρεις ίντσες lift, ενώ με το diesel μοτέρ-διαμάντι της Daimler-Chrysler αποκτά εντελώς καινούργιο χαρακτήρα…

…το Mercedes G-Wagen, το οποίο η Daimler Chrysler επανατοποθετεί στη Αμερικανική αγορά τονίζοντας στην καμπάνια της την κορυφαία μηχανική του αντοχή και τον καθαρά εκτός δρόμου κατασκευαστικό του προσανατολισμό….

…και το Toyota FJ Cruiser, το οποίο προβάλλεται από την εταιρεία σαν ο απευθείας απόγονος του θρυλικού FJ40. Η Toyota διατήρησε το IFS και δεν εξόπλισε το FJ με άξονα εμπρός, κίνηση που χαρακτηρίστηκε “άτολμη” από τους οπαδούς της και απέσπασε καυστικά σχόλια από τους υπολοίπους. Περί μηχανικής αρτιότητας βέβαια κανένα σχόλιο, καθώς το FJ είναι στην ουσία ένα μικρότερο και ελαφρύτερο LC120.

Στην λαμπερή έκθεση, αυτές που σίγουρα έδειχναν στο φυσικό τους περιβάλλον ήταν οι μοντέλες της Toyo Tires, αλλά και όλα τα κορίτσια στα περίπτερα των βελτιωτών. Λάσπη υπήρχε πολλή, αλλά μόνο στα video walls, ενώ κάποιες βελτιώσεις, όπως αυτή του πίσω φορητού εργάτη στο FJ, που καταστρέφει την γωνία εξόδου, είναι μη εφαρμόσιμες στην πραγματική ζωή. Σκεφτήτε μόνο ποιό το νόημα του να βάλεις ένα 500άρι G-Wagen αξίας 100.000 $ σε πραγματική εκτός δρόμου δοκιμασία, όταν με βάρος κοντά στα 3000kg τα προβλήματα που θα δημιουργήσει θα είναι περισσότερα απ΄αυτά που θα λύσει, τη στιγμή που ένα customαρισμένο και ελαφρωμένο παλιότερο G-Wagen θα δουλέψει πολύ καλύτερα, με πολύ μικρότερο κόστος. Ή, στην ίδια λογική, πόσο διαφορετικό μπορεί να είναι ένα καινούργιο FJ από ένα τρίθυρο 90άρι Cruiser τη στιγμή που από μηχανικής πλευράς οι διαφορές τους είναι πραγματικά λίγες… Όσο για το νέο Jeep, ήδη οι τιμές των τελευταίων Wrangler TJ είναι πολύ ψηλότερες από αυτές του καινούργιου, καλύτερου σε πολλά σημεία (αλλά και βαρύτερου) JK. Δεν μπορώ όμως να μην παραδεχτώ ότι κάποια προϊόντα είναι πολύ-πολύ λαχταριστά, ότι τα παραπάνω οχήματα είναι πράγματι εξαιρετικά, και ότι αυτή η μόδα του off road έχει και τα καλά της…
Μην ξεχνάμε ότι σκοπός όλων των προϊόντων είναι το κέρδος και σε αυτό δεν υπάρχει απολύτως καμμία εξαίρεση. Προτιμώ λοιπόν να βλέπω σοβαρές εταιρίες όπως η Dynatrack, η ARB, η Warn και δεκάδες άλλες, να αναπτύσονται, έστω και λόγω μόδας. Προτιμώ να βλέπω οχήματα σαν το JK και το FJ να γίνονται best sellers, έστω και λόγω μόδας, αντί τα καθαρόαιμα οχήματα περιπέτειας να λιγοστεύουν συνεχώς δίνοντας ένα-ένα τη θέση τους σε βαρετά οικογενειακά SUV. Σίγουρα αυτή η μόδα απομακρύνει το ενδεχόμενο, σε μερικά χρόνια, όλα τα καινούργια 4Χ4 να διαθέτουν αυτοφερόμενο πλαίσιο, ανεξάρτητες αναρτήσεις σε όλους τους τροχούς και λίμπιντο νυσταγμένης αγελάδας.
Μέρος της υπεραξίας αυτής της μόδας θα βρει κάποια στιγμή, μέσω των επενδύσεων σε έρευνα και εξέλιξη, το δρόμο της προς τις πλαγιές των Καρπαθίων, τα δάση του Έβρου και τις ανοικτές εκτάσεις των Μεγάλων Ταξιδιών, στα χέρια της μικρής μειοψηφίας αυτών που πραγματικά χρησιμοποιούν τον εξοπλισμό τους γιʼαυτό που σχεδιάστηκε, και τους οποίους η γκλαμουριά των εκθέσεων τους αφήνει αδιάφορους, με εξαίρεση τις μοντέλες. Το ίδιο έγινε τα προηγούμενα χρόνια με τον εξοπλισμό Outdoor, τα τεχνικά υλικά και τις μεμβράνες διαπνοής.

Mike Miskis

Το κουτί με τα αναμνηστικά έφτασε στους φίλους μας στην Σλοβενία. Εκτός από τα τηλεφωνήματα, ο Stevan μου έστειλε και το παρακάτω mail:

—————————————————————————————————-

Gia sou File,
.
Τhanks for all the goods you send me . I have no words.
I really apreciate very much everything you send me … (σ’αυτό το σημείο απαριθμεί τα δώρα).
But most I apreciate your friendly gest to send it.
.
Thank you Friend.

Now i’m tasting the wine, (just a littlle) it is really strong and aromatic. I would like to drink it in it’s native cellar ,once, if it will be possible.
Tommorow we will meet with Edi and Robi in my house, so after that I will tell you our emotions .

Best regards to Everybody we met in Slovenia.

We keep in touch
Stevan

—————————————————————————————————-

Στη συνέχεια μας ενημερώνει ότι φέτος θα τρέξουν στη Ρουμανία, στο Transylvania Trophy, και ότι ελπίζουν να μας δουν όλους εκεί. Μετά μου ζητάει να του μεταφράσω την εισαγωγή στο άρθρο για το ταξίδι μας, όπως δημοσιεύτηκε στο “Τετρακίνηση Mag”, γιατί βλέπουν τις φωτό στο περιοδικό, αλλά δεν έχουν βρει κανέναν ακόμη για να τους το μεταφράσει. Και τέλος γράφει ότι θα ήθελε όλοι στην ομάδα να δουν το μήνυμα του, βάζοντας το στο site μας, όπως και έγινε.

Be well, our friends!
Mike Miskis

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του και χάρη στο Ίντερνετ έφτασε και σε μας. 

Νομίζω ότι πρόκειται για ένα πραγματικά συγκινητικό κείμενο γραμμένο από έναν από τους λαμπρότερους λατινοαμερικανούς συγγραφείς του αιώνα που μας πέρασε.

“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!            Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…  Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα. Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον  φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.         Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.  Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί.

 Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.                                                                               Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα  ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία  φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ‘θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο,μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”